ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۷ دقیقه·۶ سال پیش

چند داستان_اپیزود آخر: پاییز


《همایش بزرگ شعر و داستان》



*با حضور اساتید و داوران مجرب از سراسر کشور

*آشنایی با انواع سبک‌های ادبی و نویسندگی

*با ارائه‌ی تاییدیه و معرفی به حوضه‌های مرتبت با زمینه‌ی کاری ( شعر و داستان و ... )

و...


□ شما می‌توانید پیش‌نویسِ داستان یا شعر خود را به آدرس اینترنتی ما به نشانی... ارسال کنید. در صورت تایید، در اسرع وقت، جهت حضور در همایش از شما دعوت به عمل خواهد آمد!




با نام عشق

《 پاییز》


پاییز، روحِ زمین.

خورشید بعد از اوجی بلند، در جهتی عکس، در حال حرکت است. پیش از آن، زمین پیراهنی سبزرنگ را برای پوشاندنِ تنِ لخت خود انتخاب کرده بود و اکنون بعد از گذشتِ شش ماه و عبور از تقریبا یکصد و هشتاد و شش روز، نوبت به رویدادی سحرآمیز رسیده است!


پاییز آمد.

در آغازِ تعریف، از این‌دست کلمات استفاده می‌نمایم: زمین، از نو معنا می‌گردد! برای یافتن چرایِ آن، با واژه‌ها همراه می‌شویم!


بهار که از راه رسید، درختان خود را پشت شکوفه‌هایشان پنهان کردند: صورتی، سرخ، گل‌بهی؛ از هر رنگ یک نمونه. کوچه‌ها پر از عطرِ مجذوب کننده و باغ‌ها میزبانِ میهمان‌هایی تازه از راه رسیده: بلبل و سِره و... تمامِ مسافرانی که به هوای صاحب‌خانه‌ای با نامِ بهار، سراغِ شاخه‌ها را گرفته‌اند.


لب‌ها، تمام خندان، انرژی‌ها، تمام در بالاترین سطح، همه‌جا حرف از تولد است. همگی، فراری از زمستان، خود را به ایستگاهِ بهار رسانده‌اند؛ گویا اینجا نقطه‌ایست برای فراموشیِ هر صفتی که پشتِ آن درد لانه کرده و خاموشی، بر حرف به حرف کلمات سایه افکنده است!


اینجا بهار است که با فروردین شروع می‌شود و با اردیبهشتش، خود را به رخِ تمام فصول می‌کشد! انگار که زمین بجز بهار، ابزار دیگری برای پوشاندنِ کاستی‌هایش ندارد.


بهار می‌آید اما آسمان با او سرِ جنگ دارد و از تحویلِ سال تا سیزده گرفته و از آن‌طرف در حضور اردیبهشت و خرداد، یک لحظه روی خوش از خود نشان نمی‌دهد و مدام خورشید را با لکه‌های ابر، در آغوش خود پنهان می‌کند! شاید از او بتوان پرسید که بهار واقعا چگونه فصلی‌ست؛ چون از آن بالاها بهتر می‌توان تشخیص داد که ایشان چه در چَنته دارند!


زمین، زورِ خود را می‌زند و بهارش را تا خرداد کِش می‌دهد و تا آخرین ثانیه‌ها، حاضر به دست کشیدن از آن نیست! اما بخواهد یا نخواهد، تابستان، تیرَش را در قلبِ آخرین فرزندِ دردانه‌ی فصول، فرو می‌کند و گرما از راه می‌رسد.


حرفی برای تعریف از تابستان به ذهنم خطور نمی‌کند؛ تا آنجایی که یادم می‌آید گرماست! تیر با گرما شروع می‌کند. مرداد مترادفِ گرماست. شهریور هم همینطور، کمی کمتر از دوستانش اما باز هم بوی گرما می‌دهد! در آن، رَدی از صفاتِ برجسته یا نکته‌ی قابل ذکری نمی‌بینم. هرچه است، احساساتی‌ست که در بهار متولد شده‌اند و با قدم گذاردن در این فصل، تنها به انتهایِ تبِ تابستانه‌ی خود می‌رسند؛ نه بیشتر!


آغوش‌ها، همه داغ. دست‌ها، هیچکدام خالی نیست و البته لب‌ها هم که دیگر گفتن ندارند! با شیوعِ گرما از تیر به مرداد، لباس‌ها همگی بویِ یار می‌دهند و قهقهه‌ها در کنار و گوشه، خلوتِ سکوت را می‌شکنند و وصلت‌هاست که سَرمی‌گیرند! نهایتِ تعریفی که از تابستان در ذهنم مانده است را می‌توان همین یکی دو جمله‌ی کوتاه خلاصه کرد: گرما، مکان مناسبی برای تولدِ عشق نیست. گرما، زمانِ مسافرت است؛ تنها همین!


از شهریور، بخصوص روزهایی که در دهه‌ی انتهاییِ آن قرار گرفته‌اند می‌توان پرسید که تمایلشان بیشتر به چه چیزی‌ست. ثانیه‌ها به سرعت، دیگری را در آغوش می‌فشارند تا فضا را برای شخصیتی جدید خلوت کنند. پاییز، اینجاست که ارزش دیدن دارد!


در مهر، هیچکس حالش خوب نیست. زمین هم چیزی برای رو کردن ندارد. اینجاست که درختان، با ریشه‌های خود شیره‌ی پاییز را می‌مکند و در قابی نو متولد می‌شوند.


پاییز، حسابش از تمامِ فصل‌ها جداست‌؛ این را همه می‌دانند! اینجا، در فصلی قرار گرفته‌ایم که نقاب‌ها، همرا با برگ‌ها نقش بر زمین می‌شوند. سراغِ آدم‌ها را در پاییز بگیرید؛ اگر خودِ واقعیشان برایتان مهم است!


سکوت، همه‌جا را فرا گرفته است. کوچه‌باغ‌ها خلوت. پاتوق‌های عاشقانه، خلوت. شاعران حوصله‌ی واژه‌بازی ندارند و کتاب‌فروشی‌ها نیز همه خلوت! چون اینجا مکانِ هوس‌های زودگذر نیست؛ هرکسی تابِ تحملِ هوای سنگین‌اش را ندارد!


براستی کائنات این فصل را از کجا پیدا کرده است؟ آیا پاییز، رنگ خود را مدیون خشمِ خورشید از بهار است زیرا در حضور او، آزادانه اجازه‌ی تابیدن نداشت؟ جنسِ این رنگ‌های ماورایی چیست که در هیچ فرهنگ لغتی تعریف نشده‌اند! از زمین می‌پرسم، پاییز را در جیبِ کدام پیراهنت پنهان کرده بودی که ما اینگونه متعجب، گمان می‌کنیم اینجا آخرِ داستان است!


پاییز، فصل بیدار شدن روح است. هرچه از عقل و منطق برمی‌آید، در پشتِ دربِ مهر باقی می‌ماند و از آن به بعد، قلب است که تصمیم می‌گیرد! اگر در روزی پاییزی، هوسِ نوشتن به سرتان زد، حتما به صدایش گوش دهید، حتی اگر برایتان مقدور بود آن‌را در گوشه‌ای از سررسیدِ خود یادداشت کنید؛ زیرا آن، تصویرِ شما از درونتان است! درونتان را باور کنید و اجازه دهید خود را بروز دهد.


عاشقی را نه در بهار، که با پاییز تمرین کنید. عشقی که در پاییز متولد شود، توانِ تحملِ سرمای زمستان را دارد. شکوفه‌های آن عشق است که در بهار دیدن دارند. طعمِ بوسه‌های پاییزی‌ست که در تابستان چشیدن دارد.


پاییز، پس زمینه‌ای برای تمام فصول است. هر تکّه از آن را می‌توانی در گوشه‌ای از سال پیدا کنی: سرما را در زمستان، حیات را در بهار، جسارت و سرزندگی را در تابستان! درنهایت، چرخ می‌زند و چرخ می‌زند و باز تکه‌های پازلش را در اوایل بُرجِ هفت جمع‌آوری می‌کند و در حضورِ آذر، تمام و کمال نثار دامنِ سفید زمستان می‌کند!


پاییز، فصلِ واقعی شدنِ رویاهاست!

فصلی‌ست که تمام کائنات و مافیها در خدمتِ آن، دست در دستِ هم می‌دهند. بی‌دلیل نیست که از آن بعنوانِ سلطانِ فصل‌ها یاد می‌کنند! نظرِ من را بخواهید، پاییز تنها مختص به عاشقانه‌ها نیست؛ هر تصمیمی که قلبت را لرزاند، به دروازه‌های مهر گره بزن. او آنقدر سخاوتمند بر تختِ پادشاهیِ خود تکیه داده است که هرچه در توانش باشد و تو را برازنده‌ی آن بداند، بی‌چِشمداشت تقدیم حضورت می‌نماید!


ثانیه به ثانیه‌ی پاییز را در پس‌کوچه‌های خلوت قدم بزن و گوش‌هایت را به شنیدن صدای برگ‌ها قانع کن! هر خاطره‌ای از پاییز را در ذهنت ثبت کن. در حضور او، هرسلامی را با اطمینان پاسخ بده. به فردا، لبخند بزن. اینجا سرزمینِ بخشش است. هراندازه که درونت را پر کرد، از آن برداشت کن. نگران نباش، او خود سهمِ در راه ماندگان را پس‌انداز می‌کند.

در یک جمله: هرروزت را پاییزی زندگی کن زیرا او همیشه حواسش به تو هست!


چند داستان_اپیزود حسام

داستانداستان کوتاهادبیاتمتن ادبی
۴
۲
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید