
مریم، با قَدّی حولوهوشِ یک متر و چهل، ظاهری شبیه به همهی دخترهای همسن و سالِ خودش دارد؛ او بیستمِ مرداد چهارده سالش تمام میشود. از جوشهای صورت، دماغِ نامتوازن و چشمهای پف کردهاش حرفی نمیزنم؛ چون همگیمان با این خصوصیتِ دوران بلوغ، آشنایی داریم! درعوض چهرهای بانمک دارد که او را از خیلی از همکلاسیهایش یک سر و گردن بالاتر میبرد!
او تمام یا بهترست بگویم، اکثرِ اوقات خود را با درس و مشق مشغول میکند. به لطفِ نمرههای ممتازش در امتحانات پارسال، از خانواده یک تلفن همراه هدیه گرفته است. زیاد واردِ مشخصاتِ تلفنش هم نمیشویم؛ درحدی هست که بتواند یک سلفیِ دندانگیر از خودش بگیرد. هرچند اصلا اهلِ عکس و اینجور قرتیبازیها نیست؛ او دختری خودساخته است که تمامِ برنامهاش اینست که بتواند جواب زحماتِ پدر و مادرش را در آیندهای نه چندان دور بدهد!
او یک برادرِ کوچکتر از خودش هم دارد که همدیگر را خیلی دوست دارند. هروقت که پدر و مادر دیرتر به خانه میآیند وظیفهی مراقبت از ایشان بر عهدهی اوست: املاهایش را او میگوید، خودش هم آنها را تصحیح میکند. حتی گاهی که سرویس مدرسه نمیآید، زحمتِ رساندنِ برادرش تا مدرسه را این خواهرِ مهربان برعهده دارد!
در خانه، کمکدستِ خوبی برای مادرش است. حتی پیش آمده برای پدرش پیچگوشتی هم برده است! هرموقع که مهمان سرزده به خانهی آنها قدم میگذارد، اتاقش را با بچههای فامیل شریک میشود. با دخترها اسم فامیل و با پسرها گلکوچیک بازی میکند. سوءبرداشت نشود؛ پسرهای فامیل را منظورم است!
زیاد اهلِ خرید کردن نیست اما سلیقهی خوبی دارد! مثلا میداند کدام کفش را با چه شلواری بپوشد زیباتر به نظر میرسد. از سبکِ لباس پوشیدنش هم که سربسته بخواهیم حرف بزنیم، بیشتر لباسهای اسپرت را میپسندد: شلوارِ جین ( بیشتر رنگهای روشن ) کفشِ کتانی ( نه از این لِژدارها که اینروزها همه میپوشند! ) با مانتوهایی تا بالای زانو که مدل آن، متناسب با فصل، متفاوت است.
دوستانِ مریم را ( او دوستان زیادی دارد چون به اعتقاد دور و بریهایش، از روابط اجتماعیِ خوبی برخوردار است! ) از هر قشری تشکیل میدهند. او با اینکه زیاد اهل ورزشِ حرفهای نیست اما دوستان ورزشکار دارد. دوستان اهل ساز و موسیقی دارد. حتی دوستانی دارد که زیاد مطابق میلش رفتار نمیکنند اما آنها را هم دوست دارد چون به اعتقاد او، داشتنِ رابطه با آدمهای مختلف، چیزهای زیادی به آدم یاد میدهد!
اهلِ کتاب خواندن در پارک یا محیطهایی خلوت و آرام نظیرِ آن، حتی در کتابخانه نیست. اینکار را در طبیعتِ بِکر میپسندد: کوه، جنگل، حتی خانهی پدربزرگش در روستا! با اینحال او عاشقِ هیجان است. برخلافِ سنش عاشقِ رانندگی با سرعتِ بالاست اما درصورتی که پدرش حتما در کنارش حضور داشته باشد!
موازی با هرچه تا الان از او شنیدیم، شخصیتِ دیگری هم درون این بازیگرِ داستانِ ما زندگی میکند. خصوصیاتی که رویِ دیگری از چهرهی او را نمایان میکند و تنها زمانِ بیدار شدنش شب میباشد؛ وقتی که چراغها خاموش میشوند. در ادامه بیشتر درمورد آن صحبت میکنیم.
چیزی که از او متوجه شدیم، شخصیتی اجتماعی، پایبند به اصول، آرام و در عینِ حال محکم و متین است. از همانهایی که هر پدر و مادری آرزویش را دارند. او در طولِ روز، به خوبی از پسِ این نقش خود برمیآید اما در شب، ماجرا طورِ دیگری تعریف میشود!
شب که میآید، طبق عادتِ معمول، شام را با خانواده صرف میکند. در دورهمیهای خانوادگی که معمولا با میوه، چایی و گپ و گفت از ماجراهایی که در طولِ روز برای هرکدام اتفاق میافتد، شرکت میکند. مسواکش را میزند، پدر و مادرش را میبوسد، با برادرش شوخی میکند و با شببخیر به اعضای خانواده، راهیِ اتاق خوابِ شخصیاش میشود. در ظاهر میرود که بخوابد اما...
قبل از خواب، برنامهی فردا را در کولهی مدرسهاش میچیند و چِک میکند که چیزی از قلم نیفتاده باشد تا با آسودگی سراغِ کار شبانهاش را بگیرد. در را از پشت قفل میکند و با راحتترین لباس، به تختخوابش سلام میدهد. داشت از قلم میافتاد: پارچ را هم آب میکند و با یک عدد لیوان، بالای سرش، کنار چراغخواب قرار میدهد. تجربه، انجام این کار را ضروری میداند!
حالا همهجا تاریک است و چشمها قادر به دیدن نیستند پس نوبت به فکر میرسد که دست به کار شود. اکنون که زمین را با قوانینش، به دست صاحبانش میسپرد، وقتش رسیده که راه را برای جنابِ احساس باز کند. تعجب نکنید! از این دست انسانها که فکر و احساسشان با یکدیگر همکاری میکنند باز هم هست؛ نگاهی که به دور و برِتان بیندازید، امثالشان را به راحتی پیدا میکنید.
از داستان دور نشویم! مریمِ ماجرای ما، شب که میشود دیگر مریم نیست! او نام دیگری را برای شخصیتِ شبانهاش انتخاب کرده است: خود را خودشیفته صدا میزند! پس اکنون که در شب به سر میبریم به انتخاب او احترام گذاشته و ما هم خودشیفته خطابش میکنیم!
ماجرای آشنایی او با خودشیفته، برمیگشت به سالها پیش. زمانی که برای رانندگی، به گوهینامه احتیاج داشت اما سنِ کَمش اجازهی اینکار را به او نمیداد. او این را میخواست، پس زمانی که به محدودیت برخورد، تصمیم گرفت تا از راهِ شخصی خودش به خواستهاش برسد و اینگونه شد که خودشیفته را صدا زد!
خودشیفته، همهچیز را برای خودش میخواهد! دوستدارد به همهجا سرک بکشد. سر از کار همه در بیاورد. هرکاری که دیگران در شأنِ او نمیدانند را انجام دهد و... برای اینکه قصه از دهان نیفتد، ادامهی علایق را با هم در متن میخوانیم!
اینگونه به استقبالِ خودشیفته میرود. قبل از ورود به تخت، همراه با لباسهایش، مریم را هم از تَنَش درمیآورد و از چوبلباسی آویزان میکند و لخت، همبسترِ خودشیفته میشود. ذهنش را از زمین خالی میکند و به هرچیزی که او میخواهد دل میدهد و در راستای رسیدن به آن، تمامِ افکارش را متمرکز به هدف میکند.
و اما امشب، هوسِی وسوسهانگیز، وجودش را سراسر داغ کرده است. تصمیم گرفته پا را از سن و سالش بیرون بگذارد و احساساتِ یک بانوی بالغ را تجربه کند. تجربهای متفاوت! زیرا در شروعِ آشنایی با این شخصیت، سطحِ توقعش بسیار پایین بود. برای مثال، خیالِ رانندگی در بزرگراه او را ارضا مینمود؛ تنها و با نهایتِ سرعت. از دیگر تجربههایش میتوان به سفر به پاریس اشاره کرد! اینها، تماما سطحی بوده و لذتی زودگذر را به خوردِ او داده بودند. طوری که هرکدام را بیش از یکبار از خودشیفته درخواست نکرده بود اما این یکی بحثش فرق میکند. ممکن است زندگیِ روزانهاش را هم تحت تاثیر قرار دهد!
ذوقی، شبیه به اولین باری که خودشیفته به ملاقاتش آمده بود را در خود احساس کرده است. آنها از همان شب اول، قراری باهم گذاشته بودند، اینکه هیچ محدویتی در انتخابِ موضوع نداشته باشد! هیچوقت تصورش را نمیکرد که شبی، اینچنین فکری به سرش بزند. هرچند که این فکر، مدتهاست ذهنش را، حتی در روزها به خود مشغول میکند!
بدنش خیس عرق شده است. افکارش سخت درهم پیچیده و احساساتش شروع به فوران کردهاند؛ شبیه به یک آتشفشان که تحملِ گدازههای درونش را ندارد و فورا آنها را به بیرون پرتاب میکند. لحظهای، فکرِ منصرف شدن از این تصمیم سراغش را گرفت اما از آنجایی که هرکاری از خودشیفته برمیآید، چند نفس عمیق میکشد و در انتظار او لحظهشماری میکند.
افکارش را جمع و جور کرده، احساسش را آرام نموده و چشمانش را بسته است:
《سنگفرشهای یک پیادهرو را میبیند. زمین خیس است. باران میبارد و او همراه خود چتر نیاورده است. خودش را در مقابلِ یک بوتیک پیدا میکند: در شیشههای مقابلش، شخصی را میبیند که قدّی به اندازهی یک سر و گردن از مریم بالاتر دارد. رنگِ شال و مانتواش را واضح تشخیص نمیدهد اما قسمتی از موهایش را که از شال بیرون زده مشاهده میکند.
لبخندی، گونههایش را به طرفین متمایل میکند. بیتوجه به باران، دست راستش را دراز کرده و با نوکِ انگشتانش، موهایش را که زیر باران به هم چسبیدهاند لمس کرد. در حالِ نوازشِ اجزای صورتش است که ناخوداگاه، دستی، کفِ دستِ چپش را لمس میکند و انگشتان خود را در انگشتان او گره میدهد. در حالی که عذرخواهی بابتِ تاخیرِ پیش آمده در چهرهی آن شخص نمایان است، قبل از اینکه او به خودش بیاید، با لحنی دلبرانه، آهسته کنار گوشش زمزمه میکند: بریم خوشگله!
نامزدش است؛ حسام. جوانی خوش قد و بالا با ظاهری جذاب و موهایی که از پشت میبندد. خوشروییِ او ذاتیست. اصلا همین خصوصیتِ او است که خودشیفته را مجذوبِ خودش کرده تا با وجودِ نظرهای مخالفِ خانواده ( چون او را مردِ زندگی نمیدانند! ) چشمانش کسی به جز او را نبیند!
بعد از لحظهی کوتاهی مکث، با نگاهی خیره به حسام، که انگار اولین بار است او را میبیند؛ بعد از برانداز کردنِ مردِ رویاهایش، چانهاش را به نشانهی تایید تکان میدهد و با لبخندی دوستداشتنی، شانه به شانهی یکدیگر به راه میافتند. باران با سرعتی ملایم در حال باریدن است و این دو دیوانه بدونِ چتر، مسیری مستقیم را در پیاده رو از لابلای مردم باز میکنند. نامزدجان شوخی میکند و خودشیفته هم انگار که قند در دلش آب شده باشد نمیداند که چگونه جلوی خندهاش را بگیرد. هرچند کسی به آنها خورده نمیگیرد، چون عاشقها اجازهی عشقبازی در هر مکانی را دارند!
انگار که جریانی از انرژی، آنها را به جلو هل بدهد، هرکدام که کم میآورد، آنیکی او را حمل میکند! بیتوجه به زرق و برقِ مغازهها، به چیزهای زیادی که ندارند؛ هر دو خیسِ آب و البته خشنود، به انتهای پیادهرویی میرسند که برای رفتن به آن سمتش باید از چهارراه عبور کنند. چراغ راهنمایی به آنها تذکر میدهد که بایستند اما مگر دیوانهها قانون سرشان میشود! جنابِ نامزد، دانه به دانه جلوی ماشینها میایستد تا دُردانهاش با ناز از خیابان عبور کند...》
راستی! نپرسیدیم مقصدشان کجاست؟ تا کجا قرار است پیش بروند! لحظهای تحمل کنید تا برگردیم به اتاق و پاسخ را از مریم خانوم، ببخشید خانومِ خودشیفته بپرسیم! اما نه! عذر میخواهم. اگر امکانش هست اینجای داستان چشمانتان را ببندید! گویا در این سمت، حالِ دوستِ ما زیاد مساعد نیست. برای هشیاری، به مقداری آب احتیاج دارند! خدا را شکر که پارچِ آب را فراموش نکردیم! نظرِ شما چیست که برای امشب، تا همین اندازه قناعت کنیم!