اینجوری حرفامو شروع می کنم :
_با بهار تو بهار!
"من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید
قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید"
انصافاً از دیدن قفسِ مرغ عشق های خونمون
خوشحال نمیشم!
ولی چیکار میشه کرد
_وقتی مادرم، با خنده باهشون صحبت می کنه!
_وقتی اونام، با خنده جوابشو میدن! من این خنده رو حس می کنم.
وقتی این دوتا خنده رو میزارم کنار هم و
..تو لحظه، کاری جز این ازم بر نمیاد
_که بخندم.
نه از اون خنده واقعیا ها!
نه.
جوری که فقط میمیکِ صورتم، به بقیه نشون بده که من دارم می خندم.
فقط در همین حد!
وگرنه که میتونه از دیدن یه زندونی، تو زندونی که شده خونش..
لذت ببره! که من دومیش باشم.
" هرچند
که بدونِ توجه به فلسفه ی قفس و اینکه چرا مرغ عشق، قفس رو برای زندگی انتخاب کرد! "
مسئله ی دیدن این موجود کوچولوی دوست داشتنیِ !
که با دیدنش
تنها چیزی که سراغمو نمی گیره، حسِ بده!
آدم دوسداره بنویسه.
_من دوسدارم بنویسم.
بنویسم :
《مرغ عشق زیباست! حتی توی قفس.
_دیدنِ عشق زیباست! حتی توی قفس. 》
_یچیزی شبیه به خودِ ما آدم ها!
که منبع عشق رو تو سینَمون حبس کردیم
قلبمون رو!
و گاهی
حتی برای لحظه ای..
نمیزاریم که آزاد بشه
و یه خنده رو
روی لب های یه آدم بِنشونه!
_دوست داشتن رو
تو قلبِ یه آدم دیگه تداعی کنه
که این، کارِ قلبِ!
که
"مایی که از دیدنِ مرغ عشقِ توی قفس
دلمون می گیره
چرا منبع عشقِ خودمون رو
تو قفس سینه زندونی نگه داشتیم! "
این
یه چرا بود.
بریم دنبال چرا های دیگه بگردیم.
شاید به همین سادگی که به ذهن من رسید
به ذهن شمام خطور کرد که..
" چرا خیلی از سوالامون بی جواب موندن! "
