_ بعضیها سقف آرزوهایشان به قدری کوتاه است که برای رساندنِ نوک انگشتان به آن، نیازی به نردبان ندارند. مانند من!
_ هر کدوم از ما یه رقصندهایم که بارها درونمون میرقصیم. یکبار باله، یکبار سنتی، یکبار تانگو، یکبار شافِل و... هربار که احساساتی ما رو درگیرِ خودش میکنه، بدون اینکه فرمانی از جانب خودمون صادر بشه، بیمُهابا دست به رقص میزنیم. این، قطعا خودِ واقعیِ ماست. یک خود، به دور از فرمانهای مغز، شدیداً تحت تأثیرِ قلب. هر کدوم از ما یه رقصندهاس که با خجالت یا بیخجالت، بارها تن به این کار دادیم و راضی یا ناراضی، آروم شدیم؛ حتی برای لحظهای!
این من، این، منِ به دور از اجتماع و کاملا متمایل به زندگی در درون، در درونِ من زندهست و امیدم اینِ که تا هستم، باشه. من باور دارم که برام لازمه.
_ خودش دولّا دولّا، عرضِ خیابان را طی میکرد و آرزوهایش، پشت سرش... سرگردان و از روی مجبوری یا... یک همچین چیزی.
_ خودش راهِ مردن رو میرفت تا بمیره. با انتخابِ خودش. مثل یه شهید. با این تفاوت که شهید به سمتِ جاودانه شدن قدم برمیداشت و اون برای فراموش شدن.
_ تَهش، تو خاطرش یه مرد جوان ثبت میشه که داره به سطل آشغال نگاه میکنه. تو یه هوای دلچسبِ پاییزی. در کنارِ یه گربه که اون دوروبَرها دنبال غذا میگرده.
با احترام، تقدیم به همهی کسایی که مدتیه از خودشون دورن!