« من توی این ( هرچی ) از همه بهترم... هیچکی نیست که بخواد چیزی بهم یاد بده... اصلا دیگه چیزی برای یاد گرفتن نیست... از این بیشتر؟ ... همینقدر برام کافیه! برای چی الکی وقتم رو هدر بدم... که چی بشه... »
اینها یعنی من علناً میخوام از سرچشمهی تمام مهارتها، جدا بشم؛ درصورتی که تنها با سه تا جملهی کوتاهِ « من هیچی بلد نیستم... درها رو باز میذارم... تو پُرم کن... » همیشه در مسیر تازهترین انرژیها، مهارتها قرار میگیرم... یعنی دیگه نیازی به کلنجار با تعصب نیست.. یعنی « حق با همه هست! » یعنی من به شما احترام میذارم چون خودم لایقشم... یعنی من میخوام لذت ببرم... یعنی میخوام باور کنم که یکبار بیشتر بازی نمیکنم... یعنی بیخیال، قهوهات رو بنوش ؛)