هدفم از این پست، این بود که شما رو در جریانه روالِ نوشتنم قرار بدم. این متنها خام هستن و جای کار دارن ولی اون منظوره کلی رو تو خودشون دارن. ( البته این نظره منه! ) میتونید به عنوانه یه ایده ازشون استفاده کنید. من راضیم ؛))
خوب، باشه. اینجارم حذف کنین. اون قسمتش رو...؟ ایرادی نداره، اونم حذف کنین. ولی اینجا، همدیگرو بغل میکردن بهتر بودها؟ تأثیرگذارتر بود! نمیشه؟ خب باشه؛ هرچی شما بگید. اصلا بغل که مهم نیست؛ اصل نیّته!
« میشد که عشقه هم باشیم ولی... نشد. »
نترس دوستِ خوبم. آزاری برایت ندارم. تازه قهوهی دومم را نوشیدهام و کنترل احساساتم، قدری برایم سخت شده است... همین.
چشمام کم کم داشت سنگین میشد. تنها بودم. توی تاریکیِ شب، جایی نبود که نگام رو باهاش مشغول کنم؛ عجالتاً فقط ساعت بود که زورم بهش میرسید. تیک، تاک. تیک، تاک...
ببین عزیزم، لازم نیست اخم کنی ها! راحت باش. خودت باش. فکر کن تنهایی و داری برای خودت، بلند بلند فکر میکنی! به همین سادگی! آره. اخماتو وا کن! عاااه! آفرین. خودشه... حالا از هرجا که دوسداری شروع کن! میخوای لم بدی هم مشکلی نیست! اصلا میخوای خودم صندلیها رو بهم بچسبونم که... آخ! چه حرفی زدم من نه! بگو دیگه، شروع کن تا مغزتو نخوردم!
آدمهایی که خیلی فعالن، وقتی بعد از یه مدتی میان به خودشون استراحت بدن و خونه-نشین میشن، تصمیم میگیرن که مغزشون رو خاموش کنن. از اونجا به بعده که دچارِ حالتی میشن که دکترها بهش میگن آلزایمر.