چندتا سوژه برای نوشتن که فعلا زورش رو پیدا نکردم ادامهشون بدم! خواستم شمام در جریان باشید. شاید خواستید ادامه بدید! شاید با هم ادامه دادیم ها ؛))
اقلا شصت سال سن داشت و با به دوچرخه بیست و هشت قدیمی و یه کیسه برنجی ، ضایعات جمعآوری میکرد و میخندید
_ دو کیلو قند؟ حَبّه باشه یا شکسته؟ شکسته؟ چشم. میخواین دو کیلو و نیمش کنم، رُند بشه...؟
+ کیلو چند شده مگه؟
_ قابل شما رو نداره! هشت تومن ناقابل.
+ مشکل نداره.
++ آقا بیزحمت...
_ اَمرِ دیگه!؟
+ متشکرم. هشتاد و هفت، سی و چهار.
_ رسید بدم خدمتتون!؟
+ نه لازم نیست. خدانگهدار.
++ اقا ببخشید یخورده عجله دارم. آژانس دمدر منتظره. اگه ممکنه شیش تمن پول نقد میخواستم!
_ ای بابا! امان از این آژانسیها! اول که میان میگن کروناست و پول نقد کثیفِ و فلان! حالام که! آقا اگه میخواین کاری رو انجام بدین، درست انجام بدین دیگه! چه وضعشه! ملت رو زابِراه کردین!
++ بله... حق با شماست! بیزحمت یکم زودتر! معذرت میخوام، داره دیرم میشه!
_ چشم. رمزتون چند
مهربانی گم شده بود و ما همه ناراحت بودیم
کاری کن که باورم شود برای دیدنِ من است که اینهمه راه را، از آن سرِ دنیا کوبیدهای و آمدهای اینجا!
مورچهها هم آدامس دوسدارن