اگر مطابق میل و قوانین کسی زندگی کنی اما او...
اگر تمام خواستههای درونیات را نادیده گرفته باشی، تا جا برای انجام خواستههای او، بازتر باشد اما او...
اگر به تمام چیزهایی که برای دیگران تفریح است اما میتواند باعث خسارتی هرچند ناچیز به کسی شود، پشتِپا بزنی تا در برابر ترازوی عدالتِ او متعادلتر باشی اما او...
اگر به خودت سخت بگیری، شبیه به پشتِکوهیها، ژولیده باشی و نگاهت، با سنگفرشها و آسفالت، آشناتر باشد تا آدمها؛ تنها برای اینکه پر کردنِ خلوتت، خلوت کسی دیگر را آلوده نکند اما او...
اگر علارغمترینهای میل باطنیات را آنقدر انجام دهی که تبدیل به آرزوهای دوران کودکیات شوند، تنها به یک دلیل: آنکه نظر از او برنگردد اما او...
اگر بشنوی که کسی از دور میگوید: « برای چه کسی... پس کِی... میدانی که هفت سال و چند روز دیگر، چهل ساله شدهای و... » ولی تو خودت را با یک آلبوم موسیقی که تازه دانلود کردهای سرگرم کنی که مثلاً صدای او را نمیشنوی ولی او...
اگر در تاریکترین قسمتِ ذهنت-قلبت، به نورِ زردرنگِ یک لامپِ رشتهایِ کوچک، چشم دوخته باشی و هر لحظه منتظر یک اتفاق ناگوار باشی تنها به یک دلیل و آنهم اینکه نمیخواهی جایی، با کسی باشی که تو را برای لَلِگی بخواهد اما او...
اگر نیّتَت از تمام این کارها، همانطور که تا الان از نوشته معلوم است، جلب رضایت، اعتماد، صمیمیت و نزدیکی به او باشد اما او بیشتر از اینها؛ جورِ دیگری بخواهد و تو، عوضِ نفس تازه کردن، دست به زانو بگیری و نفسِ سوختهات را قورت بدهی و بند کفشهایت را محکم کنی تا ادامه بدهی و او ببیند که تو دیگر آن آدمِ گِلهکُن نیستی اما نازِ دلِ خستهات را هم نَکِشد... سکوت کند و تو گمان کنی که باز باید با همین فرمان ادامه بدهی و او همچنان در سکوتش پافشاری کند و تو بر لبخندِ رضایتت و بروی و اتفاقا خودت را منتظر باز شدن درهای جدیدی کنی که باز باید با قوانین و میل او، باهشان رفتار کنی و او باز سکوت کند و تو بیشتر از همیشه تنها شده باشی و ساکتتر و سَربهزیرتر و آرامتر و... تنها چیزی که میبینی راه باشد و راه و راه... و او که تنها یک حس است، بیصدا، شبیه به نسیمِ ساعت یک بامداد، در لابهلای درختانِ کاج و چنار و سرو و همین، بهت یک احساس امنیت بدهد و دلت به همین جنس احساسات و اتفاقات خوش باشد چون بوی او را گرفتهای... نمیدانم...