یعنی همهی اون کاری که یه سالنِ مجلل و مجهز و شیک و پیک، برای انجام دادن داره، اینِ که بیاد و یه خانومِ روستایی با سر و وضعی کاملا ساده و پیشپاافتاده رو به معیارهای پایینی که از زیبایی تو ذهنش داره نزدیک کنه؟ یعنی اون همه هزینه که برای تابلوی سردرِ سالن کردن، با اون اجارهی سرسامآورِ مغازههای بالاشهری، همش بخاطر اینِ که بیاد و وقتِ باارزشش رو برای همچین کاری تلف کنه؟
+ آره، چرا که نه!
امشب تو مسیرم، یه مادر که همسنوسالِ خودم بود رو با دوتا بچه اطرافش، دیدم و دلم نخواست پدر بشم. ترسیدم! همین دیشب این درخواست رو از جایی در اون بالاها داشتم اما اون لحظه و حتی شاید الان، از خواستهام منصرف شدم..!
مادر یعنی: خودت تمام و از این به بعد، فقط بچهها! پدر نیز! نه! راستش را بخواهید، هنوز برای این سبک از ادامهی زندگی، آمادگی ندارم! باشد برای بعد!
سخته برای تموم نشدنِ یه احساس، مجبور به قطع رابطه بشی....
حیف از این روزها که بوی کرونا میدهند!
هوا خوب، قهوه خوب، موزیک خوب، آدمها خوب!
حیف!
تازه امشب فهمیدم که برای نوشتن، چیزی بیشتر از نوشتن لازمه! این رو مدیون غلامرضا هستم! دمت گرم که نوشتهای پر از تفکر و تحقیق، نوشتی! من سپاسگزارِ اون زمانی هستم که تو برای نوشتهات صرف کردی!