چمیدانم...

مانند ولوم رادیو می‌ماند که برروی رادیو فردا تنظیم شده باشد؛ از ترانه‌ای به به ترانه‌ی دیگری پرواز می‌کرد! ذهن من اما اصلا یارای همراهی با او را نداشت. با اینکه داشت بریده‌هایی از گلچین‌ ترانه‌هایی رو می‌خواند که خودم دیشب به اسپیکر وصل کرده و صدایش را تا ته زیاد کرده بودم... با بعضی‌ها از ترانه‌ها همراهی می‌کردم و از بعضی، در لحظه متنفر می‌شدم و جالب اینکه با همان سرعت نظرم تغییر می‌کرد! تشخیص این که بحث زشتی و زیبایی ترانه ها نبود، در آن لحظه آسان نبود اما حقیقتا از این قدرت برخوردار نبودم درحالی‌که که اکنون دیدنش ساده‌ است! آن لحظه فقط چیزی را انکار می‌کردم که نمی‌توانستم به زبان بیاورمش... ذهنم جای دیگری بود شاید هم قلبم..‌. اما خوب بود؛ بودنش لازم بود: شیبه به فوتی برروی تَنی گُرگرفته!