اعتراف میکنم امشب برخلاف خیلی شبهای پیش، قدم زدنِ تنهایی، بهم نمیچسبید! با اینکه هوا خنک بود. صدای جیرجیرکها، کوک بود. صدای شَرشُرِ آب در جوی سیمانی هم. مشتری خوب بود. بیکلام بهراه.
دلم بعد از این اعتراف، فهمید که منظورش در جملهی همجنسهای خودم پیدا نمیشود! دلم اکتشاف را در جنسی از لطافت ترجیح میداد. یک عطر زنانه که تجسمِ یک ظرافت را سادهتر کند. انگشتان کوچکی که در هم قفل شده و گاهی هم کَنده شوند؛ هردو به عمد یا از سر ادا!
گوشِ دلم، همخوانیِ یک ترانه را میخواست مثلا: « تو از کدوم قصهای
که خواستنت عادته
نبودنت فاجعه
بودنت امنیته... » و بعد یک پوزخند و بعد احتمالا یک بغلِ کوچولو و بعد یک بوسهی کوچولو و بعد، انتظار برای یک بوییدنِ چندساعته، سوار بر نُتهای نوازش.
دلم تحلیلهای چِرتِ بیسروتهی که عمدا برای دو جنس مخالف، آنهم در قدم زدنهای دوازده شب به بعد طراحی شده را میخواهد: « فلانی اشتباه کرد که سالنش رو فلانجا زد... فلانی رو دیدی؟ اصلا بلد نیست دو خط مودب با یه خانوم حرف بزنه، بعد میخواد زن بگیره... نظرت چیه از فردا، صبح زود بزنیم بیرون؟ نرمش و دو و بعدشم یه املت بزنیم و... »
دلم خیالبافیهای دونفره میخواهد. سقف خیالاتِ تکنفرهام پر شده، جواب نمیدهد!
دلم لم دادن روی چمنهای خنک، زیرِ رواَندازِ شب را هوس کرده: کیفِ یکی زیر سر یکی و شکمِ دیگری، بالشت دیگری و بستن چشمها در کمالِ امنیت، با وجود صدای سگها و باد و جیرجیرکها!
دلم شکارِ ستارههای دنبالهدار را خواست!
باز که همهاش شد خیالبافیهای تکنفره... دلم تصویری واقعی از رویایی که میتواند سایه داشته باشد را خواست؛ حتی شده برای چند ثانیه! [ چمنها هنوز خنکاند، حیف است نشود... ]