صدای پیانو، جیرجیرکها، آدمهایی نزدیک به صد متر بالاتر از من که تا میتوانند، در جیغ زدن، کمکاری نمیکنند. نگهبان پارک که از شانس بد من، امشب ولومِ غرهایش، روی دور آخر بود. مشاورم که امشب برایم وقت نگذاشت. یک مقدار نوشتن افکارم که دلشان نمیخواست تار و پود کلهام را رها کنند و من که چقدر از دستهای آدمها برای کشیدن نوازش، توقع داشتم با جلب توجههایم. استخرِ پارک که امشب ندیدمش و تیر چراغ برق که از پنجاه متر آنطرفتر، صاف در چشمانم زل زده. میخواهم در تاریکی قدم بزنم و کم شوم از این موجودی که امروز قدری زیادی بود برای علی. آدمها رفتند و جای خالی صدایشان چقدر خالیست! باد، اضافه شد و رقص موهایم مقابل شیشهی عینکم و بوتههای گل محمدی و شاخههای کاجها و شمشادها. پیانو میزند و این شنیدن، یعنی من هنوز هستم. زنی روی نتها چیزی خواند و بااینحال من هنوز احساس تنهایی میکنم. موقعیتم را عوض میکنم و شروع به قدم زدن در حد فاصل بین نورهای تیر چراغ برق. دلم اتاقم را نمیخواهد. یک صندلیِ دیگر، در یکی از راهروهای نامتوازنِ سنگفرششده، توانست وسوسهام کند! سوالی ذهنم را سنگین کرد: طراحی این راهروهای پرپیچ وخم و گم، با چه کسی بوده؟ قدمتشان به هوش مصنوعی نمیخورد! دوست دارم برای چند دقیقه، وقتِ معمارش را بگیرم و چند سوال شخصی ازش بپرسم! روبرویم در سمت چپ، آپارتمانهایی با چراغهایی خاموش، ایستادهاند و خواب را به پارک، پس میدهند. چمنها هم در بازیِ باد، اضافه شدهاند و سطل آشغالی که نارنجیست و پلاستیکی، بیحرکت. شبیه به فیلمها، دلم میخواهد کسی اشتباهی، شماره و وقتم را بگیرد. هنوز هم دلم خانه نمیخواهد. هنوز هم خواب، گزینهی آخر است. چقدر پیانو خوب است. دلم میخواهد یاد بگیرمش و صدای خودم را ازش بیرون بکشم.