چقدر سخته مثل آدم زندگی کردن...
... دل کسی رو نشکستن!
خسارت نزدن، بدون اینکه نگاه کنی طرف کی هست و چه‌کاره‌اس!
چه سخته یه سری اصول رو رعایت کردن و پا رو از خط قرمزهایی که به حال بد ختم میشه، اون‌ور نذاشتن!
اینکه خیلی از نیازهات برآورده نشده باشه ولی تو حاضر نباشی به این خاطر، غرورت رو زیر پا بذاری؛ غروری که می‌خواد از تو یه آدم متشخص بسازه!
چه سخته آدم‌هایی رو ببینی که مثل آب خوردن غلط می‌کنن و راحت به هرچی می‌خوان میرسن ولی تو مال اون کارها نباشی!
چه سخته پر باشی از حرف، گوشِ شنوا هم باشه اما مشکل تو حرف زدن نباشه!
چه سخته غمی توی دلت سنگینی کنه اما حاضر نباشی به خاطر برطرف شدنش، همون کارهای سابق رو انجام بدی!
چه سخته کار خوبی بکنی تا از دلایل منطقی و یا بچگانه‌ی گرفتاریات دور بشی اما شب که تنها میشی باز درها باز بشه و...
چه سخته اینجور وقتا با نوشتن آروم نشی! با موسیقی هم آروم نشی! حتی با گریه کردن هم نشی و تنها کاری که ازت برمیاد بستن چشمات باشه تا افکارت هرچی دلشون می‌خواد بگن شاید در همین حین تو هم لابلای غرغرهاشون، شبیه به لالاییِ مادر، خوابت ببره و وقتی بیدار شدی خوب شده باشی و یادت بیاد که دیگه وقته بزرگ شدنه! وقته مواجه شدن با واقعیات زندگیه منتها با خنده؛ بدون نِق؛ بدون اعصاب-خوردی! وقته تعریف‌های جدید برای واژه‌هاست: مثل خوشحالی، لذت بردن، تلاش کردن و... اینکه یاد بگیری خوب بودن آسون نیست ولی لذتی داره که به وقت گذاشتن براش میارزه! هرچقدر هم کلیشه‌ای!
عجیبه! انگار این‌بار جواب داد! آروم شدم! برم شام بخورم! اِشتهام باز شد!
