به هوای دیدن آسمون، اومدم روستا. به خونهی مادربزرگ. مادربزرگی که دیگه نیست ولی از خونهی بزرگ با حیاط بزرگش که آسمون بزرگی رو بالای سرش قرض گرفته بود، باید به زور، یه تیکهی سیاه از شب رو خواهش میکردی. چقدر دور بود از اون همه عشق، اون همه درخت، خاک، علف، مرغ و خروس و بعبع گوسفند و جاش رو آجر و سنگ و موتور و ماشین پر کرده بود. چیزهایی که شبیه ما بود، شبیه شهر. چقدر جای حوصله کَمه اینجا...