چشمانم را میبندم تا دود نخورم؛ درعوض اینکه حواسم را با اندیشهی « چه کنم تا چشمانم کمتر بسوزد » سرما را باور میکنم، گرما را به آغوش میکشم؛ درحالیکه جایی در خیالم دارم حالتی گرم و بیدغدغه را تجربه میکنم؛ جایی که بَرنوشتهای بر ورودیِ آن وجود دارد که متن آن به این شرح است: « چشمها را باید بست... جورِ دیگری باید دید » گرم میشوم. باران میبارد و هوا تصمیم دارد تا سردتر شود؛ هرچه سردتر، چشمانم را محکمتر برروی هم فشار میدهم. تمام هِیکلم را بوی دود برمیدارد. ذغالهای زیرِ هیزمهایی که تازه به آتش اضافه کردهایم، هیزمها را به سوختن تحریک میکنند. خیالم گرمتر میشود. پشت پلکهایم را پردههایی از نور، روشن میکنند. به خود که میآیم، میبینم که تمام مردمک چشمانم را زبانههای سرخ و آبیِ آتش پر کرده است!