یک جفت چشم، از طبقهی سوم یک پاساژ که اکثرا لباسفروشی بودند، مستقیم، زُل زده بودند به مسیری که من امشب در مسیر برگشت به خانه، از مقابل آن میگذشتم. آنقدر پررو و جسور که چه حواست میبود و چه نمیبود، سانتیمتری، از جایش جُم نمیخورد. حتی مقداری به گردنش زاویه نمیداد؛ لااقل محض استراحت. آنطور که من توانستم دلم را پُر کنم و نه با چرخاندن گردنم که تنها با گوشهچشمی، از نظر بگذرانم، متوجه شدم که او یک زن است. چراغِ نِئونی، پشتسرش سوسو میزد که البته با این حجم کوچک از جسارتِ من، نوشتهاش خوانا نبود منتها تابلویی که در حین برگشتِ نگاهم به مسیر روبرویم، تقریبا سمت چپم، برروی دیوار نصب شده بود، آدرسی میداد که میشد به آن طبقه نسبت داد. برروی آن نوشته شده بود: « خیاطیِ بانو _ طبقهی سوم »