چشمانم را بستم و تصور کردم که میشود: « خوشحال بود... خندید... مسافرت به آنجایی که دلت میخواهد بروی... آن لباسهایی که دلت میخواهد بخری، هروقت، هرچندتا... با هرکسی که دلت میخواهد بِپَری؛ دختر و پسرش هم فرقی ندارد... هروقت خواستی، به هر بستنیفروشی که عشقت کشید بروی و یک ظرف بزرگ فالوده بستنی سفارش بدهی... کتاب خودت را در دستت گرفته باشی... » اینها تصوری بودند° شُدنی و من کِیف کردم و دلیلش انجام وظیفه درمقابلِ رشد بود: شدن! باید به کسی یا کسانی نشان میدادم که باید بشود، علارقم دلاری که ممکن است همین فردا صبح° صدهزار تومان قیمتگذاری شود.
#مُهرِ_کلیشه_نخورد_صلوات.