پلک‌هایم به جاذبه‌ای مبتلا شده بودند ولی مغزم، نه. انگار در حوضچه‌های آب سرد و گرم، در رفت و آمد باشم. تکلیفم روشن نبود. برای حالم، نامی در خاطرم ثبت نشده. گیجم. یا شاید هم دلم این را می‌خواهد. چرا؟
دلم یک کیلو بستنی قیفی می‌خواهد که در یک لیوان نسکافه غرق شده باشد. می‌شود؟
