چرا؟!

مبهم است نبودنت!
عجیب است چقدر احساس سردی می کنم. دیگر حتّی پوشیدن لباس گرم هم در خانه، گرمم نمی کند، لرزه ی ریز و عجیبی به تمام وجودم اُفتاده است; گویی زمان روشن کردن بخاری رسیده است. یک بخاری هیزمی; با هیزم خاطراتت! خوب است، خیالم راحت شد، دیگر غصه ی سرماخوردگی را نمی خورم. چون درون مغزم به اندازه سه زمستان، خاطرات تلخ و شیرین جمع آوری کرده ام تا ذخیره ای بشود برای روز مبادا. برای زمانی که توانایی پر کردن حجم خالی نبودنت را ندارم. آن هنگام که می خندی به من در پیچاپیچ کوچه های بدون بن بست شهر و در من جرقّه میخورد شعله ی کبریت خاطرات تنهاییم; و با آن، بخاری هیزمی گوشه ی اطاق را روشن می کنم تا با گرمای آن، شب پر از نبودنت را سپری کنم; چه یلدایی است، این شب. گلویم چقدر خشک شده است، هوس چایی هیزمی کردم. از همان چایی های که هیزمش را با هم جمع آوری می کردیم، با همان عطر و بو، فقط با هیزمی دیگر از جنس خاطره. همان چایی سرخ و پر رنگی که داغ داغ سِرو می کردیم. پس به یاد خاطرات قدیم، تو را از خاطرات باز میخوانم تا اندازه ی خوردن یک استکان چایی مهمانت کنم. صبر کن. بنشین. اجازه بده تا کتری را پر از آب کنم و بگذارم روی بخاری، نگزان نباش تا حرفمان گل بیافتد چایی هم آماده است. روی زمین ننشین، سرد است، بگذار تا برایت متکّی بیاورم. جانِ من! بانوی من! مرا ببخش که آنقدر معطّلت می کنم. آخر دست و پای خود را گم کرده ام. ناسلامتی تو، بهترین وخصوصی ترین مهمان خاطراتم هستی که دیر به دیر به مهمانی من می آیی، خوب پس این هم نتیجه اش است دیگر! جایت گرم و راحت است؟ اذیت نمی شوی! خوب تعریف کن عزیزکم. اوضاع چطور است؟ کلاس های دانشگاهت را مرتب می روی! رشته ی مرد علاقه ات را ادامه می دهی دیگر؟ حرف از علاقه شد، دنبال علاقه ات رفتی؟ یادم بود می خواستی مدرک آموزش زبان را بگیری. کلاس آموزش گیتار هم میرفتی، الان چطور؟ بازهم میروی یا نه. یادش بخیر! آهنگ ترانه ی سلطان قلب ها را یادت می آید؟ «یه دلم می گه برم برم یه دلم می گه نرم نرم طاقت نداره دلم دلم بی تو ...؟؟ » می بینی! هنوز هم آن تُن صدای لطیفت با ملودی قشنگ و عاشقانه اش را درون گوشم حس میکنم. مگر می شود فراموشم بشود؟ رانندگی چه شد! هنوز هم علاقه ی قدیم را داری! همان شور و هیجان سرعت بالا و شیطنت هایش. گفتیم رانندگی، یادت می آید.چقدر اصرار داشتی که زود تر گواهینامه ام را بگیرم؟ چون آرزو داشتی خودم پشت فرمان ماشین عروسمان بنشینم! امّا من بی استعداد کجا و برآورده کردن آرزو های تو کجا! در این زمان کوتاه چقدر سوال پرسیدم، باز هم مانند قدیم پرحرفی کردم. راستی تو چرا سخن نمی گویی حرفی برای گفتن نداری! می خواهی بنشینی و زُل بزنی درون چشمانم و سکوت کنی؟ از همان سکوت های تلخ و سنگین که فقط به دست من می شکند. پس با این حال باید ادامه ی سخن وری این مجلس دو نفره را خود به عهده بگیرم. راستی می بینی چقد سوالات مذخرف و بی ربطی می پرسم؟ از همه چیز پرسیدم به غیر از حالت! بگذار بر روی حساب دلتنگیم. نمی دانم از کجا و چه چیز بپرسم؟ از طرفی دلم برای محو شدن درون چشمانت تنگ شده است و از طرفی مدّهاست احوالت را جویا نشده ام. مانده ام بر سر دوراهی که نگاهت کنم یا سوالاتی را بپرسم که عمری است ذهنم را به خود درگیر کرده است. زمزمه ی هر لحظه ام شده است که چرا رفتی؟ چه چیزی بینمان تغییر کرد که پا بر روی قول و قرارمان گذاشتی! راستش را بخواهی دیگر مثل با هم بودن های قدیم مان تاب و توان حرف زدن و داستان سرایی ندارم. کسی که ذوق داشتنت زبان قلب او را طوری باز میکرد که کلمات را خسته می کرد بس آن ها را می رقصاند، و گوش هایت خسته می شد از حرف های بی انتهای من که هیچ گاه تمامی نداشت. مگر با شنیدن کلمه ای از سمت تو; "هیـس" _آنقدر حرف نزن مرد، بس است! برای مرد خوب نیست آنقدر احساسی باشد و نتواند حرف هایش را درون دلش نگه دارد. کمی سنگین باش، مرد باید اُبُهّت داشته باشد! نه مانند تو ورّاج... _ و این آخری ها هم که دیگر بهانه هایی دیگر را برای سکوتم داشتی و مرا برای مرد زندگی شدن، تربیت می کردی نه خودم بودن! دیگر شیرینی حرف هایم برایت تلخ و زننده بود، و آنجا بود این رابطه به پایان رسید. آنجایی که کنار هم بودیم امّا مدّت ها یکدیگر را نمی دیدیم.
راستی می بینی چه زبانی به سخن باز کرده ام؟ گویی برای علاجش، تخم کبوتر سر کشیده ام تا توان حرف زدن از نبودنت را به دست بیاورم. وای بر من! دیدی چه شد؟ حواسم گرم صحبت شد و فراموش کردم که قرار بود باهم چایی بخوریم; چایی جوشیده است. لابد باخودت میگویی: _ باز هم از عهده ی یک کار ساده بر نیامدی! چقدر حواس پرت و بی ملاحضه ای. مانند همیشه، من لبخند تلخی می زنم و می گویم اشکالی ندارد، بهتر از هیچ است، گرم مان که می کند! بگذار تا برای تو هم بریزم. امّا تو سرت را به نشانه ی رد کردن درخواست من، تکان می دهی و سکوت می کنی.
قند را بر می دارم از درون قند دان گل گلی و فرو می برم آن را درون استکان چایی. عجب داغ است! به زور فوت کردن جرعه ای از آن را می نوشم و خیره می شوم درون چشمانت که همچنان سکوت اختیار کرده اند!
آمدنت در، اطاق خیالم، حالم را مشوّش کرد، کاش نمی آمدی، کاش درخاستم را رد می کردی. راستش را بخواهی، تحمّل مبهم بودنِ نبودنت، آسان تر از بودنِ اجبار و پر از سکوتت است. ندانستن چراییِ رفتنت قابل هضم تر از باورِ دوست نداشتنت است. پس بگذار راحت باشم با تنهاییِ بدون مرز خود، که بسیار همدم مهربان تریست نسبت به عشق مبهم تو. بگذار تصوّر کنم امشب مهمانی، ناخانده را به کنج خلوت خاطراتم دعوت کرده ام. مهمانی که تنها شرمنده از چاییِ جوشیده ای هستم که از او پذیرایی کردم. بگذار فکر کنم هیچ نسبتی با آن غریبه که رو برویم نشسته بود ندارم. تا آسوده خاطر باشم مسئولیّت شکستن هیچ دلی بر عهده ی من نیست و نبود.تا گمان کنم هیچ سوالی برای پرسیدن از تو ندارم! و هیچ چرایی، در زندگیم بدون پاسخ نمانده است.
پس بگذار تا تنها با یک خواهش، صحبت مان را پایان بدهم و مزاحمت نشوم. قراری با هم می گذاریم. من چشمانم ببندم و تا نُه بشمارم، چشمانم را که باز کردم، لطفا نباش! برو. آنقدر دور شو که دیگر چیزی از تو در خاطراتم نماند. جایی که هیچ آدرسی برای پیدا کردن نداشته باشد. آنقدر دور، که عشقی که روزی بینمان بود نیز در این مسافت طولانی و بدون آدرس، گم شود! فقط برو و درخاستم را برای این ملاقات طولانی، بگذار به حساب دلتنگی ِ مردی که خودش را در راه رسیدن به تو گم کرد...
قرارمان را فراموش کردم. قرار بود چشم بگذارم. توهم قول بده روی حرفت بمانی تا من اذیت نشوم. مانند من که روزی، رفتم تا تو اذیت نشوی.
یک... دو... سه...نه. چشمانم را باز کردم، او نبود، مانند همیشه، امّا این بار به درخاست خودم. حال من مانده بودم و اطاقی سرد با بخاری ای خاموش و نگاهی خیره به عکسی از جنگلی سوت و کور که جواب تمام سوالاتم را داد.