چرا من آن کسی نیستم که همینی که هستم، همانی باشد که او میخواهد! نیازی نباشد تغییر کنم. شبیه به الگوی مناسبی که برای روابط تعریف شده، نشوم. چرا باید در همهجا قانون باشد و در این یک مورد هم باید باشد؟ چرا همینی که هستم، کافی نیست؟ چرا هیچ الگویی نیست که در آن نوشته شده باشد، همینی که هستی کافیست! احساس میکنم چیزی اَزم نمانده است. احساس میکنم زمانِ عاشقی کردن، دارد تمام میشود، میرود و من دیگر نایی برای دنبال کردنش ندارم و دارم عادت میکنم...« به کسی عادت کردن، فقط برای رفع یک سری نیازها » این کمترین چیزی بود که میخواستم. شاید « ترسناکترین » چیز، صفت مناسبتری برایش باشد! از نداشتن پول، از پاره بودن کفشهایم، از نداشتن ماشین و... آنقدر دلم نمیگیرد که فقط به این ترسناکترین چیز فکر میکنم، میگیرد! با خود میگویم مادیات نباشد، آخرش اینست که از آدمها عقب افتادهام اما بدون عاشقی کردن، گمان میکنم از جایی فرای اینها عقب میمانم. دلم تنگ میشود، آنقدر که جا برای یک مورچه هم ندارم! خستهام از کاش گفتن، از آههای طولانی، ساکت و بیانتها کشیدن؛ میخواهم اعتراض کنم، برای اولینبار در عمرم؛ خطاب به اویی که تلاش میکنم کُفرَش را نگویم: « آهای! پس کِی؟ » گاهی به تناسخ ایمان میآورم و میگویم شاید در این زندگی، برنامهای برای عاشقی کردن، برایم نوشته نشده؛ احتمالا در زندگی بعدی. اما باز ترس بَرَم میدارد و میگویم: « نکند این آخرین زندگیات باشد! » نکند در زندگیهای قبل از ایناَت، عاشقی را به اندازهی کافی تجربه کردهای چون با وجود تمامِ تنها بودنم، درونم پر از اثر انگشتهاییست که میتوانم رمانی عاشقانهی هزار صفحهای درموردش بنویسم! نمیدانم. منتظر زنگی، از کسی ناشناختهام تا دستم را بگیرد و از خانه، بیرونم ببرد. احساسم میگوید اینجا، جای من نیست...