بیکلام ها، من را به بیطرفی نزدیک میکنند ، ربط میدهند. دوست دارم این را.
نوشته بود گل رز فقط شاخهای ۵۰ تومان!
پروانهی گلدوزیِ روی شلوارش، سیاه بود و رژ لبش قرمز و خودش هفت سال داشت.
خواستم به روال قدیمیها، خنک شوم: چایی در هوای گرم! کولر بی کولر! لَم در گوشهای دنج و کمآفتاب! زُل به پانسیونِ پر از گل! « معنای عشق » با صدایی ملایم، طوری که پِچپِچ مرغهای مینا از باغچه، گوش را نوازش کند! در انتظارِ حلیمی که امین تازه گرم کرده و پَرش افکار را صدا زده. باید گوشی را کناری پرت کرد. به قول مامان: « سفره حرمت داره! »
حلیم، ریحانهای رنگی، نانِ یخچالی! بفرمایید!
انگار که یک فیلم رو چندسال، هرروز ببینی. زندگی من این شکلی بود!
این را میبینم که اگر هرزگی در برنامههایم نیست، از کمبود آب نباشد، هدفم باشد!
آسمانِ زرد، صدایی میتواند داشته باشد؟ نام موسیقی بیکلامی بود!
امشب از آن شبهایی بود که احترام گذاشتن را برای « احترام گذاشتن » نیت کردم! دلم خواست بگویم: «شاید من اشتباه کردم! میتونستم نرمتر هم برخورد کنم! نه فقط برای اینکه پشتسرم حرف در نیارن که فلانی چون مشتریهاش زیاد شده، دیگه تحویل نمیگیره و بیادب شده و... نه، چون طرف مقابلم یه آدمِ! » این ایده، به همین شفافی از دلم عبور کرد! فهمیدم مال من نبود! تنها، ساده خوشحالی کردم و خواستم تا هرکاری که باعث شده به این موهبت بربخورم را دوباره تکرار کنم! الان چه موسیقی بیکلام، میچسبد و البته سرمای کولرگازی!
داشتم به این فکر میکردم، میشود به فکرِ کار خوبی برای کسی بود، بی اینکه توقعی، تأییدطلبیای چیزی از پس ذهنت نگذرد؟
گرسنهام است و فکر میکنم بروم در خانه، معدهام را پر کنم و دوباره برگردم سر دوردورهای هرشبانهام یا مستقلانه رفتار کنم و همین بیرون چیزی بزنم! فکر کردن را ادامه میدهم: آیا سایهی این اندیشه در نوشتهام مشخص است؟
میروم.
نور، کم باشد. مثلاً با ساعدت، چشمانت را بپوشانی! فرشِ زیرت، چمن باشد. سقفت، آسمان. باد، بیاید و با خود، صدای رعد را بیاورد. چند دقیقهی پیش بود که قطرهای ظاهراً آسمانی، صورتت را نشانه رفت و تو، متمدنانه، حدس زدی باران در راه است و الان همان شد!
یک صدای واقعی: باران! در زندگیام، صداهای واقعی، کم هستند ولی همین تَک و توک، به ادامه، امیدوارم میکنند.
اینروزها کم و بیش، انتخاب میکنم و حدسش هم برایم سخت بود که « من » یک روزی « انتخاب » کنم! حالا تو بگو انتخابِ منتفی شدن قدم زدن شبانه یا درک شرایط یک مشتری و راه را برای شنیدن موسیقی بیکلام، باز کردن، عوض غرغرهای جناب کلّه!
امشب حدس زدم وقتی نیاز جنسیات برطرف شود، احتمالا انسانِ مهربانتری، نسبت به موقعیت قبلی در برخورد با همان آدمِ قبلی، میشوی! خب حالا اگر برطرف نشود چه، چطور میشود باز به همان نتیجهی بالا رسید؟
امشب هم مسواک زدم!
پنکه هم پنکههای قدیم!