
من استاد پنهون کاریم؛ از هر جنبهای که فکرشو بکنید!
مثلا خوب بلدم یه کاری رو انقد راحت توی خفا انجام بدم که کسی متوجه اون نشه! گاهی انقدر دقیقه که خودمم شک میکنم اصلا انجامش دادم یا نه! مثال بارزش هم میشه به همون کارهای دزدکی آخر شب اشاره کرد. از دیگر مثالهاش به سیگار کشیدنهای یواشکی داخل تراس، رابطهی پنهونی با یه دختر یا خیلی چیزای دیگه که دور از چشمای خانواده انجام میدم.
یه چیزایی هم هستن که دوسندارم بقیه ببینن، طوری داخل سوراخ سُمبههای اتاقم پنهونشون میکنم که پیشومده مدتها بعد وقتی اتفاقی بهش برخوردم، یادم نیومده کی اونجا گذاشتمش؛ یچیزی شبیه به همون نمونههایی که داخل جیب یه شلوار یا لباس قدیمیت یه اسکناس پیدا میکنی و میزنی زیر رقص و جفتک انداختن که خدارشکر که فراموشش کردم. چون دقیقا همونجا بهش احتیاج داشتی!
بعضیا حتی پیدا کردنِ یه ایران-چک وسط پیادهرو و نگه داشتن اون واسه خودشون رو هم جزو دستهی پنهون کاری قرار میدن.
غیبت کردن پشت سر یه نفر! نمیدونم اینم توی بحث امشبمون جا داره یا نه ولی خب بنظرم پنهونکاری یعنی اون دسته از کارایی که دوسنداری بقیه بفهمن یا برعکس، فهمیدنش توسط اونها دردسرساز میشه. خب غیبت کردن هم همینجوریه دیگه! اگه کسی بفهمه پشت سرش حرف زدی، طبیعتا خوشحال نمیشه. پس شمام تا میتونی توی گمنامی از ریشه میخُشکونیش!
البته گاهی اوقات پنهونکاری بدم نیست چون دیگه روتین شده که نخوایم از پیشرفت همدیگه خوشحال بشیم. واسه همون، گاهی اوقات مجبوریم که خیلی از کارهامون رو دور از چشم اطرافیان انجام بدیم و تا به نتیجه نرسید، کسی رو در جریان نذاریم. حالا یا انرژی منفیای که ممکنه درصورت رعایت نکردن این مسئله از طرف مقابلمون دریافت کنیم یا همون عبارتِ آشنای زیرآبزنی یا چوب لای چرخ کردنه که باعث میشه از دور بهم سلام کنیم و سرمون توی کار خودمون باشه.
ناگفته نماند که خیلیها هم بصورت بسیار نامحسوس کارایی رو میکنن که به نفع آدماست. درواقع یه کار خیر میکنن؛ میان دست یه آدم نیازمند رو میگیرن، یه جوون رو برای رسیدن به هدفش حمایت میکنن، به یه عروس دوماد کمک میکنن. بعضیام خیلی روشنفکرانه انجمنهای فرهنگی و هنری رو تامین میکنن. این دست از آدما که فقط توی گمنامی ازین کارها انجام میدن هنوزم هستن!
یه دسته از پنهونکاریا هم هستن که به کارهای فیزیکی که قراره از چشمای تیزبین اطرافیان قایم بشه، محدود نمیشن. درواقع عکس مثالهای بالا، اینها توی ذهنمون صورت میگیره!
مثلا اینجوری که، گاهی یه کار اشتباهی رو انجام میدم. بعد میام قشنگ خودم رو قانع میکنم که آره، توی اون لحظه حق با من بوده. هرکس دیگهای هم که جای من بود حتما اون کار رو انجام میداد. اصلا اون طرف که من رو میشناسه، چرا باید همچین کاری رو بکنه که این عکسالعمل رو از من ببینه. اصلا کردم که کردم. حالا که پیشومده. میگی چیکار کنم. بعد از یه پروسهی طولانی که هم حوصلهی خودم و هم شما ازون سر میره، بلاخره اون عمل انجام شده رو میفرستم داخل قسمت بایگانیِ مغزم و اینطوری میشه که بعد از گذشت مدتها، زیر غبار فراموشی، جوری ذره ذره مدفون میشه که دیگه به کلی از یاد میبرمش و لابلای زبالههای ذهنیم، پرتش میکنم دور و تمام! به ندرت هم پیش اومده که توی اون لحظه تصمیم به فراموش کردنش گرفتم تا در یه فرصت مناسب که از لحظ روحی روبراه شدم، یرم سراغش و جبرانش کنم که این انگشت شمار بوده؛ ترس از آبرو یا بعضاً مسائل حقوقی و مالی، خیلی راحت قانعم میکنن که بیخیالش بشم.
خب. حالا وقتشه که بریم سر اصل مطلب و راجب دلیل بافتنِ این مثنوی هفتاد من، باهتون صحبت کنم. مسئله برمیگرده به تقریبا یه ماه پیش، همچین شبی که من برای جشن تولدم (البته با دوستام) تصمیم گرفتم ماشین رو بردارم و بیرون از شهر بریم واسه خوشگذرونی. اینم داخل پرانتز بگم که معمولا وقتی هیجانزدم (مثه اکثر شماها) نمیتونم توی لحظه تصمیمات درستی بگیرم. حالا این هیجان میتونه ناشی از خوشحالی باشه، میتونه هم از ناراحتی.
شبِ قبل از تولدم بود که داخل گروهی که با رفیقام توی واتساپ زدیم، مشغول صحبت بودیم. از همون حرفایی که معمولا وقتی چهارتا آقا پسر مجرد دور هم جمع میشن بینشون رد و بدل میشه. لابلای صحبتا، عرفان که توی کار موزیک و رپِ، از آلبومی که قرار بود با سجاد و محمد جمع کنن صحبت میکرد. عرفان، یجورایی نقش مدیر تیمشون رو داره که اون شب مدام درحال گله کردن از سجاد و محمد بود؛ بیشتر از سجاد. آخه سجاد سربازه و نمیتونه مثه اون دوتا وقت بزاره. این شد که چون آلبومشون قراره یه مجموعه از کارهای مشترک باشه که هر سه نفر باهم داخلش بخونن و مهمتر از همه، هر کسی خودش باید متنی (وِرس) که قراره بخونه رو بنویسه، گروه پر شده بود از تیکه و فحشهای آبداری که با اِستیکرهای بسیار زیبا تزئین شده بود. این وسط، منم که تقریبا هیچکاره محسوب میشدم (البته دستی به قلم دارم ولی کارم با اونها فرق داره. برای دل خودم یچیزایی مینویسم. هرچند سجاد خیلی تشویقم کرده که چون استعدادشو دارم باهاشون کار کنم ولی فعلا که فرصتش پیش نیومده) از فرصت استفاده کردم و برای اینکه حوصلم سر نره، شروع میکردم به مزه-پرونی! میومدم از سجاد طرفداری میکردم، قشنگ که حرص عرفان رو درمیاوردم، خودم رو میکشیدم کنار و وقتی که سجاد احساس میکرد پشتش خالی شده، میومدم حرفای عرفان رو تایید میکردم و بعد هر چهارتایی مینشستیم قاه قاه خندیدن و درنهایت موضوع رو عوض میکردیم.
ساعت از دو گذشته بود که طبق روال همیشه، بعد از کلی چرت و پرت، بچها یکی یکی در حال چُرت زدن بودن که اومدم سورپرایزشون کنم:《دوستانِ اهل ادب، میخوام راجب یه موضوع مهم باهتون صحبت کنم. میدونم که خودتونم میدونستین ولی از اونجای که آدم بسیار بسیار احساسیای هستم، از ذوقم نتونستم جلوی خودمو بگیرم و خواستم که یاداوری کرده باشم!》
بعد از چند لحظه که پیامم سین خورد، عرفان:《به به داش علیِ مودب! بفرما کَفترجان! من به شخصه سراپا گوشم!》
سجاد:《من این علی رو میشناسم. ببین باز میخواد کی رو سرکار بزاره! من که رفتم...》
من:《کافر همه را به کیش خود پندارد_حافظ!》
محمد:《علی جان! تا جایی که من میدونم حافظ ازین شعرها نگفتهها! ولی باشه. ازونجایی که به خوش قلبیت ایمان دارم، منتظرم ببینم برامون چی گذاشتی کنار که سرحالمون بیاره!》
سجاد:《من که میدونم. حالا بشین و نگاه کن...》
من:《بله! عرض میکردم. ازونجایی که سال پیش همین موقعها بود که یه سریا (نمیخوام بگم سجاد ها!) واسه اینکه برای تولدم دعوتشون نکردم، کلی گلایه و منت و اینا نثارمون کرده بودن...》
سجاد:《بگو دیگه آقای شاعر! چرا دست دست میکنی؟ چرا انقد طولش میدی. ها! چیه دستو پاتو گم کردی نمیدونی چه دروغی بگی هوووووووم؟؟؟》
من:《آقا من اصلا هیچی نمیگم. تمام. خدافظ همگی....》
عرفان:《ای باااابا! حالا اینو نگاه کله سحری چه نازی هم میکنه! بگو بینم. یالا منتظریما!!!》
من:《آقا خلاصهی مطلب. اینکه فردا شب تولدمه. خواستم از الان دعوتتون کرده باشم که باز سوتفاهمی پیش نیاد!》
خلاصه بعد از کلی جیغ و هورا و وُیسهای خوش آب و رنگ، یه قرار ملاقات با هم گذاشتیم. تصمیم گرفتیم برنامه بِچینیم تا قبل از غروب همدیگرو ببینیم و وسایل تفریح رو جمع و جور کنیم و هرچه زودتر برای شبنشینی بریم باغ یکی بچهها. بعد از اینکه صحبتامون تموم شد، همشون رفتن و من موندم تک و تنها و ترسی که سراغمو گرفته بود. ازین بابت که چند ساله برای تولدم خونه نیستم و همش با رفیقام اینور اونور میچرخیم و حالا امسال باید چه بهونهای میاوردم! البته حقم دارن ها! با کلی خوشحالی یه عالمه غذا و کیک و شیرینی تدارک میبینن، به امید اینکه یه شب خانوادگی دورهم جمع بشیم و خوشبگذرونیم ولی... خب چیکار کنم همین چهار روز مجردیه دیگه! بعدش هرکی میره سر خونه و زندگی خودش و فرصت برای این جمعهای دوستانه پیش نمیاد. حالا نهایتا فردا واسه شب یه بهونهی کاری میگیرفتم و برنامهی دورهمی رو مینداختیم واسه قبل غروب یا چمیدونم یروز با تاخیر جشن میگرفتیم. این شد که با کلی استرس و ذوق و شوق، گوشی رو برای ساعت هشت صبح تنظیم کردم تا فردا سرحال به برنامههام برسم و گرفتم خوابیدم.