_ خودش اقلا ده قدم اَزم دورتر بود اما سایهاش؛ دقیقتَرَش را بخواهید، سَرَش، قدم به قدم، از پشتسر همراهیمام میکرد.
ساعت از دهِ شب، ده_دوازده دقیقهای گذشته بود و تیرهای چراغِ برق، یکی در پشتسرم و دیگری، چند قدم جلوتَرَم قرار داشتند.
_ ...خندهام را... خندهام را نمیدانم کجا گم کردهام؛ شاید هم جاگذاشتهام؛ خاطرم نیست. خواهشم از یابنده اینست: ...بهم بَرَش گردانید.
_ زنی که در قاب، جوان باقی مانده بود؛ در مقابلش مردی که از آن چهارچوب فرار کرده و پیر شده بود؛ همگی در یک تصویر!

_ همیشه یک « تو»یی هست که میگذاری جلوی رویَت و بعد برایش شروع میکنی به ترانه-سرایی؛ یک «تو»یِ مجازی. وگرنه عشق کجاست جانم...
_ میدانست، میدانستیم که بودنش، رنگ و بوی دیگری به نوشتههایم میدهد اما نماند. شاید داستان، چیزی دیگر بود. شاید منظورِ کلمات، چیز دیگری بود. شاید باید میرفت...