یک_ راهم رو از اونجایی گم کردم که دستِ ترانهها رو شد و بلاخره فهمیدم ماندنها، تنها مال شعرهاست.
دو_ حیواناته خونگیش، چندتا گربهی مردنی و سگهایی که در کنار هم، به تفاهمی خندهدار رسیده بودن، بود. توضیح میدم چرا؛ چون خونهی خودش هم همونجا بود؛ یعنی خیابون.
سه_ تنها تفاوت بین یک نویسنده و سایر آدمها، اینست که او مینویسد. بقیهی اعضای تشکیل دهندهی ما عیناً شبیه دیگر آدمهاست، نیست؟
چهار_ پاییز قشنگ است، قبول اما این را نیز مد نظر داشته باشید: هوا دارد سرد میشود و بعضی هنوز سقف ندارند!
پنج_ این شماره، صرفاً به این جهت بود که تعداد رُند بشه. شبتون به بانمکیِ متنِ شمارهی پنج!