بعضیا مجبورن ژست ( بد ) بگیرن تا حالِ « بعضیا » رو بد کنن. تقصیر کسی نیست؛ با « بعضیا » باید بد تا کرد!
« الان میام... »
این تقصیر کیه که کنار بعضی دوستان، زمان انقدر کُند میگذره که « الان » یکم دیرتر از چیزی که اَزش انتظار میره، طول میکشه؛ مثل همین الان!
امشب پنج تومن دَشت کردم. پَننننج هزار تومن! آره، پنج هزار تومن؛ همون پنجاه هزار ریال! کَمه؟ لابد این هم تقصیر منه که پول بیارزش شده؟
تقصیر کیه که فانتزیمون تو انتخابِ ماشین عروس، دستِکم به پُورش و بوگاتی ختم میشه؟ تقصیر کیه که سلیقهی اکثرِ ما ایرانیا ( و شاید همهی آدمای سرتاسرِ دنیا ) حول و حوشِ آمریکایی-سواری میچرخه؟ نکنه تقصیر اون عروسخانومیِ که از شیشهی وانت-عروسِش، برای ما همشهریاش دست تکون میداد و خندهی رضایت روی لَبش بود! تقصیر اونه یا ما؛ منظورم تو تشخیصِ عواملِ رضایت از زندگی ( مشترک ) هست!
تقصیر تو نیست که! انتخاب تو نبوده که خوشگل باشی؛ این انتخاب، سهمِ کائنات بوده. فقط میمونه بیوفایی و نگاهِ سرد و... از اینجور حرفا که انقدرا مسئلهی مهمی نیست!