
چهارکیلو سیبزمینی، گنجانده شده در یک کیسهی پلاستیکی، برروی چهارقدی که با فرمی خاص از گره، بر سرش بسته بود. حاشیهی چادرِ گلدارِِ سیاه و سفیدش که به واسطهی یک کش، به پیشانیاش متصل شده بود، از پشتسرش، زمین را جارو میزد!
من و پیرمردی که از روبرویم، پشتسر آن بانوی کاریزماتیک به یکدیگر نزدیک میشدیم، تنها شاهدان عینی این صحنهی کمنظیر بودیم که مات در تعادلی که به واسطهی تجربهای نزدیک به شصت سال، باعث و بانی این اتفاق بود، تنها ب داو چشم دوخته بودیم. با این تفاوت که من، درحال لذت بردن بودم و پیرمرد به او نزدیک شد و بهش هشدار داد که چادرش را جمع و جور کند تا نکند زیر پایَش گیر کند و...
خورشیدِ ساعتِ پنجِ عصرِ یکشنبه بیست و یکم اسفند، آن بالاها داشت بر آبیِ آسمان، طرحهایی با خطوطِ زرد و نارنجی و بنفش میزد و این پایین، برروی زمینی که زیر قدمهای من ورق میخورد، من مشغول لذت بردن از این اکسیژنِ نابِ اواخر هزار و چهارصد و یک بودم. موسیقی، به واسطهی هندزفری، پردهی گوشهایم را پر کرده بود. قهوهای که یک ربعِ ساعتِ پیش خورده بودم، درحال تأثیرگذاری بود. قبل از آن واقعه نیز لبخند بر گوشهی لبانم نقش بسته بود که با آن محرک، قوّتی جانانه گرفت و ذهنِ بیقرار من را که با احساسم هماهنگ شده و در جایی به غیر از خیابانهای اسفراین بود، در را بر دنیای خیالیِ قبلی بسته و دَری تازه را باز کرد!
لبخندی از جنسی واقعی، از آنهایی که آدمهایی خاص که در اینگونه موارد تجربههای فراوانی دارند، بر لبِ آن دوستِ پیرِ چادربهسر نشسته بود؛ از آن آدمهای بیتعلق به مکان و زمان؛ از آنهایی که هرجا قدم بگذارند، صفت را با خود به همراه میبرند؛ آنهایی که جنسشان مانند یوزِ ایرانی، درحال انقراض است! آنهایی که آدم دلش میخواهد هرچه چِکِ پاسنکرده دارد را با شاکیهایی که دربهدر دنبالش میگردند را مچاله کند و در اولین سطل زباله بیندازد و گوشهی چادرش را بگیرد و با او برود به هرجایی که میرود! او قطعا جای بَدی نمیرود! باغبان که گلهایش را لگدمال نمیکند؛ او باغبان است و مسیری که هرروز درمقابل چشمانش جان میگیرد، باغ پس هرجا برود، یک مشت خاکِ پر از انرژی برای تغذیه، یک لیوان آب از چشمههای کوهساران را در توبرهاش به همراه دارد. نگاهش خورشید است؛ تمامکنندهی این جانبَخشی! پیچ و تابِ چادرش، هر گرهی را باز میکند که سی و دو عدد دندان نمیتواند؛ چادرشَبیست برای آرامگرفتنهای معمولِ اینروزهای ما جاماندگانِ سفر!
او، جادویی سبز با خود به همراه داشت؛ من را که تا همین اکنون، سِحر کرده! دلم هنوز در آن لحظه و مکان، گیر افتاده است! دلم، یکی از آنها را برای لحظاتِ بیرنگوبوی زندگیام میخواهد؛ برای لحظاتی که شدیدا به یک آغوشِ زمینی که ابزاریست مستقیم از آن بالاها، نیاز دارد...