خب می‌گفتیم.
مدته زیادی از ازدواجشون نگذشته بود که به پیشنهاد یکی از دوستای فرزاد، عازم سفر شدن. مقصد شیراز بود؛ افتتاحیه‌ی یه فروشگاه بزرگ لباس که نیاز به تبلیغ داشت. از قضا با ماشین خودشونم راهی شدن. دور بود اما لذته سفر، چیزی بود که این دوری و سختی‌های مسیر رو توی چشم اونا کمرنگ می‌کرد.
صبح اولِ وقت تصمیم به حرکت گرفتن. فلاسک چایی، پر. میوه و تخمه، به راه بعلاوه‌ی سایر ملزومات و بلاخره باک ماشین هم پر و راه افتادن. این اولین سفر دونفره‌شون بود. قرار بود کلی بهشون خوشبگذره. برنامه ازین قرار بود که هرجا احساس خستگی کردن و یا منظره‌ی قشنگی به چشم‌شون نگهدارن و خاطره‌سازی کنن. یه زوجِ خوشبخت؛ مثل همه‌ی فیلما!
زمستون بود و برف هم از خجالتِ زمین درومده بود؛ برعکس چندسال قبل‌تر که حسرت یه آدم‌برفی به دلِ همه مونده بود. هر فروشگاهه بین راهی که سرراهشون سبز می‌شد توقف می‌کردن و فلاسک رو پر از آب جوش می‌کردن؛ چایی توی هوای سرد می‌چسبید. تصویرِ بخاری که از لیوان بلند می‌شد، در کنار دونه‌های درشت برف، قابِ زیبایی به وجود می‌آورد. برف بازی بود که می‌کردن و صورت‌های سرخ شده از سرمایی بود که ولعِ غلت زدن داخل برف‌ها رو توی دل باقیِ مسافرا می‌انداخت. بیشتر از اونکه رانندگی کنن، تفریح می‌کردن؛ هیچکس هم نبود که جلودارشون بشه.
جای پای پوتین‌ها بلافاصله زیر بارش برف گم‌می‌شد و اونها همچنان می‌خندیدن. رسیدن، توی دوتا تعریف متفاوت، خودش رو به رخ اونها می‌کشید؛ رسیدن به همدیگه، آرزویی بود که براش هرکاری کردن و اما رسیدن به مقصد که عجله‌ای براش نداشتن. یکی از خاطره‌هاشون این شکلی بود: نصفه روز بود که از حرکتشون گذشته بود، توی مسیر به تپه‌ای رسیدن که یکدست سفید بود. نمی‌شد به سادگی ازش گذشت. فکری که مشترکاً از ذهن هردوشون عبور کرد این بود؛ سُر خوردن؛ همون سُرسره بازی منظورمه! ماشین رو داخل شونه‌ی خاکی جاده پارک کردن. بندهای پوتین رو محکم کردن. زیپِ کاپشن رو تا آخر بالا کشیدن و حرکت به سمت مقصد! هیچکس اون اطراف نبود؛ خودشون بودن و خودشون! به زحمت به بالای تپه رسیدن. عمق برف تا جایی بود که تا زانو داخلش فرو می‌رفتن. این نه تنها مانع ادامه‌ی مسیر نمی‌شد، بلکه مصمم‌تر می‌شدن تا تصمیم‌شون رو زودتر عملی کنن. جاهایی که خسته می‌شدن، نفسی تازه می‌کردن. یه جاهایی که خسته می‌شدن (بیشتر مهشید) اون یکی جورش رو می‌کشید و کمکش می‌کرد.
چه سفری شده بود اون سفر! بعد از یه عمر تنهایی و سخت گرفتن به خودشون، حالا دست توی دست هم، به تنها چیزی که فکر نمی‌کردن، عبور زمان بود. هیچکس نمی‌تونست مانعِ بوسه‌های یهویی و بغل کردن‌های بی‌مقدمه‌شون بشه! راضی بودن از تحمل راهی که برای باهم بودن طی کرده بودن. چی ازین بهتر که پایه‌های یه زندگی، از همون شروع، با یه همچین احساساته محکمی ساخته بشه!
آخرین قدم‌ها رو هم برداشتن و شیبِ تپه رو دز مقابل نگاهشون مشاهده کردن. هردو منتظر یه هیجانِ وصف ناپذیر بودن؛ هیجانِ لیز خوردن به انتهای سراشیبی! بعداز یه هماهنگیِ مختصر، چند قدمی رو برای سرعت گرفتن، به عقب برداشتن و بعد حرکت رو به جلو سپس با خیزِ سریع، همدیگه رو بغل کردن و پریدن روی زمین و... صدای جیغ و داد بود که به آسمون می‌رفت. هر یه متر که به پایین سُر می‌خوردن، همدیگه رو محکم‌تر بغل می‌کردن و چشماشون رو می‌بستن و از تصمیمِ یهویی‌شون نهایتِ لذت رو می‌بردن! به انتهای سراشیبی که رسیدن، لباساشون پر بود از گِل و شُل. سر و صورتشون زو برف پوشونده بود! بعد از یه غلتِ کوچولو بلند شدن و جیغ و هورا بود گلوی یخ‌زده‌شون رو داغ می‌کرد. نگاهشون، ماشین رو نشونه رفت و بعد شونه به شونه‌ی هم تا درب وردی دویدن. هرکی خودش رو زودتر از اون یکی به داخل ماشین پرتاب کرد و دنبال لیوان چایی‌اش گشت. بعد استارت زدن و بخاری گرفتن. دستکش‌های خیس رو گوله کردن و شوت کردن روی صندلی عقب و انگشت‌ها رو به دورِ لیوان داغ حلقه زدن و به پشتیِ صندلی تکیه دادن.
تنهایی باعث میشه که آدم منطقی رو که از بچگی باهش بزرگ شده رو فراموش کنه و دست به کاری بزنه که شده حتی برای چند دقیقه احساسش رو تغذیه کنه؛ احساسِ گرسنه‌ای که هیچ مدلی دست‌بردارِ کالبدِ خست‌ات نیست.
《حمید_طلبکار》عنوانی بود که داخل لیست مخاطب‌های تلفنِ مینا ذخیره شده بود. ازین پسوندها کم نبود ولی این یکی یجور دیگه‌ای ذهن اون رو درگیر خودش کرده بود. دنبال چراییِ ماجرا نیستم؛ شاید برخوردِ متفاوتی که حمید داشت؛ چمیدونم شاید کلافگی که اَمونِ احساستِ ظریفِ این دختر جوان رو بریده بود. اولین پیام‌ها، شبیهِ یادگاری نوشتن بر روی یه دیوارِ سیمانیِ رنگ و رو رفته بود که با اولین بارون از بین می‌رفت؛ همونطور که بعد از بی‌جواب موندن‌شون، توسط خود مینا از پوشه‌ی پیام‌های شخصی پاک می‌شد؛ یچیزی شبیه به پشیمونی از اقرار به یه غریبه که فقط فکر میکنی کار درستیه ولی بعد از فروکِش کردنه حرارتِ احساسات، دوست داری که اون کار رو نمی‌کردی ولی بهرحال کردیش!
خلاصه. اینجوری شد که اون دیوار سیمانی هم کم کم نرم شد و ظاهر شدنه پیام‌های احساسی و منتظرِ جوابی که از جانب مینا بود، به یه عادته روزانه تبدیل شد. کسی که رابطه‌ی دوطرفه‌ی بین دختر و پسر رو از پایه غلط می‌دونست، حالا سردرگمِ کلنجار رفتن با درونش بود که انگشتانش رو تحریک می‌کرد تا گوشی رو برداره و شماره‌ی دخترِ اون شخصِ بدهکار رو بگیره و... چرا این فکر از سرش نگذشت؛ اینکه شاید این کارها از جانب اون دختر، یه سوءاستفاده‌ی احساسی باشه برای سَرکیسه کردنش؛ که بخواد این طلبِ چندین میلیونی رو یجورایی ماست مالی کنه و... چرا حتی یه لحظه هم به این فرضیه فکر نکرد و یادِ احساساتِ سرکوب شده‌ی جوانیش رو گرفت و خودش هم پیشقدم شد؟
عجیب بود. کمتر از یه ماه از این ماجرا گذشت که خودش رو سرِ میز ناهار، در حین ملاقات پیدا کرد؛ یه شَرخَر در مقابلِ یه دخترِ آفتاب و مهتاب ندیده. ولی حقیقتاً کی میتونست در اون لحظه اون رو قضاوت کنه؟! کی میتونه بگه یه آدمِ به اصطلاح لاتِ بی‌سر و پا، از اول این شکلی به دنیا اومده و یا یه دختر که حالا با هر موقعیت اجتماعی که دَرش بزرگ شده، نمیتونه به رابطه گذاشتن با همجین آدمی فکر نکنه!؟ هیچ قَطعیتی توی این دنیا وجود نداره؛ هیچ دو دوتایی، لزوماً قرار نیست بشه چهارتا!
نیاز، چیزی بود که روح این دو موجود رو بهم گره میزد؛ نیاز به یه هم‌صحبت!هردوی اونا به اندازه‌ی سن و سالشون حرفای نگفته داشتن؛ حرفایی که هرکی دَرخورِ شرایطی که دچارش بود، پشتِ دیوار قلبش تلنبار شده بود! جالب اینجا بود که این نقاطِ مشترک، خیلی هم زود خودشون رو نشون دادن! عادت به ملاقات، به بزرگترین دغدغه‌ی ذهنیِ طرفین تبدیل شد؛ طوری که هرکدوم، اولویت‌هایی که قبل‌تر مدنظر داشت رو فراموش کرد و چسبید به مُسکن‌هایی که تازه پیدا کرده بود. واژه‌ی جدیدی از راه رسید و تمامِ روتین‌های زندگیِ این دو رو تحت تاثیر خودش قرار داد؛ واژه‌ای سه حرفی که بعدها اون رو عشق معنا کردن و بخاطرش حاضر شدن چشم روی خیلی چیزها ببندن!
بی‌محلی و یا شاید هم هَمسو نبودن، عاملِ خیلی از سرخوردگی‌ها و تغییر مسیرها توی زندگیِ خیلی از ما آدم‌هاس! حالا اینوسط بعضیا هستن که با پیگیری، تصمیم به کُرسی نشوندنه عقاید و افکار و شایدم احساساتشون هستن؛ خیلی‌ها هم هستن که به دستِ تقدیر احترام میذارن و پا پس میکشن. میترا جزء هردو دسته بود.
برای کسبِ تجربه و همچنین تکمیلِ پایان‌نامه‌‌‌اش، مشغول سرکشی به ادارات و شرکت‌های بزرگ صدارات و واردات و نیز کارخونه‌ها و تولیدی‌های داخلی بود. جمع‌آوریِ اطلاعات از سود و زیانی که اون ادارات در طول سال و دورانِ سوددهی، متحمل می‌شدن. سوژه‌های نابی در برابرش قرار داشت. اتفاقا این دوره‌ی تحقیقیِ اون، برخورد کرد به بحران مالی که دامن‌گیر اکثر مردم شده بود و دستش برای کار به شدت باز بود که بهونه‌ای شد برای سرکشس شرکت‌ها و کارخونه‌های رو به پیشرفت و نیز ورشکسته.
روزها همونطور که قبلا می‌گذشت، با همون سرعت و شاید هم بیشتر رد می‌شد. هیچ چیز جدیدی که بخواد تاثیر تازه‌ای به روندِ فکریِ اون بذاره، براش اتفاق نیفتاد. تقریبا میشه گفت که هرروز، تکراری بود از روز قبل و اون تنها به بهونه‌ی پر کردنه اوقاتش، همونطور که قبلا انجامش می‌داد، به کارهای روزمره‌اش رسیدگی می‌کرد تا اینکه پرونده‌ی شرکتی که به تازگی ورشسکته شده بود، سرراهش قرار گرفت؛ شرکت کیمیا-کفش با مدیریت آقای فلاح.
کسی داخل اون کارخونه حضور نداشت؛ جز نگهبان اونجا. یه کارخونه‌ی متروکه که تنها سرابی از روزهای روشن رو در خودش حفظ کرده بود. پس آدرس رئیس کارخونه رو گرفت و راهی منزل اون شخص شد. چند قدمیِ مقصد بود که با صحنه‌ی تقریبا آشنایی برخورد کرد؛ بحث بین چندتا آدم که از قضا دقیقا داخل همون مقصد مورد نظر مشغول بودن. اول خواست تا بی‌توجه بهشون، سیگاری آتیش بزنه و اجازه بده سر وقت مناسب سراغ صاحبخونه رو بگیره اما یه وسوسه‌ی موذیانه اون رو به قلبِ صحنه‌ی ماجرا کشوند، دقیقا مرکزِ مشاجره.
چرا همچین تصمیمی رو گرفت، برای خودش و همچنین من هم عجیبه. آخه آدمی که کمترین اهمیتی به مسائل مربوط به آدما رو نمیده و یاد گرفته تا نظراتش رو برای خودش نگهداره، چرا باید کنجکاو بشه تا خودش رو از نزدیک با قضیه درگیر کنه؟! آره. با این قانونِ نانوشته، وارد داستان شد و تبدیل شد به نفرِ سوم اشخاص حاضر در صحنه. ابتدا خواست تا از جزئیات یاخبر بشه تا راحت‌تر به تهیه‌ی گزارشش مشغول بشه ولی یه خویِ مشترکه انسانی، اون رو به سمتی کشوند تا سَوای از این داستان، از کلماتی استفاده کنه تا قدری طرفین رو آروم کنه؛ یه دختر بیست و چند ساله در برابر یه مرد جوان که از ظاهر نسبتا آراسته‌ای برخوردار بود. اینجوری که متوجه شد، اون مرد طلبکار بود و برای نقد کردنه پول خودش اونجا حضور داشت، در حالی که طرف مقابلش، باعث از کوره در رفتنش شده بود چون آهی در بساط نداشت. بحث به جاهای باریک کشیده می‌شد که یجورایی خدا اون رو در صحنه حاضر کرد تا مانع اتفاقای بدتر بشه.
طولی نگذشت که اون دو طرف متوجه نیت اون شخص شدن چون با هیچکدوم ازونا نسبتی نداشت. با اولین سول‌ها، خودش رو لو داد. بعد از جمع‌آوری اطلاعاتی که مدنظرش بود، تصمیم به ترک اون مکان رو گرفت. در حین خداحافظی و دور شدن بود که متوجه شد که حسی ناشناخته باقبل از اون ماجرا، درونش زنده شده. بهش دقیق که شد، تنها نکته‌ای که میتونست به گزینه‌ی پاسخ نزدیک باشه رو از نظر گذروند و اون، چیزی نبود جز به فکر مسخره؛ جاموندنِ افکار و یا بخشی از احساسش در اون صحنه ( بهتره بگیم اعضای حاضر در اون صحنه بود) کنجکاوی انقدر بهش فشار آورد ک۶ بلاخره حاضر شد تا چند روز بعد به بهونه‌ی تکمیل کردنه اطلاعات، به آدرس برگرده و سوالات جدیدی از صاحب کارخونه بپرسه. یکی ازونها سوال در مورد اون آقایی که در تاریخ اولین ملاقات، اونجا حضور داشت و گرفتنه اطلاعات بیشتر در موردش بود. با این توجیه که سوال کردن از خودِ اون شخص، میتونه کمک بزرگی براش به حساب بیاد پس با هر چرب زبونی که بود، شماره تماسی ازش گرفت.
خودش خوب می‌دونست که مسئله‌ای مثل خوره به جونش افتاده، ربطی به پایان نامه و تحقیق نداره و یه موضوع کاملا شخصیِ و به احساساتش مربوط میشه. فرار از هر چیزی، باعث جذبِ قوی‌تری به سمتِ اون چیز میشه و یکی از اون موردها، همین بحثه درگیر کردنه احساسات بود. احساسات میترا نحریک شده بود. جنسی از نیاز که سال‌ها پشت یه دیوار، تلنبار شده بود و پاسخ مناسبی بهشون داده نمی‌شد تا اون روز که بلاخره اون دیوار خراب شد و قدم رو فراتر از حد معمول گذاشت تا بلکه از شر اون احساس راحت بشه. اینجوری بود که کلیدِ مسیر تازه‌ای از زندگی اون خورده شد.
