《بیا، بیا، یخورده دیگه. حالا یخورده بیا به چپ. وایستا وایستا! صبر کن. آها! یه قدم دیگه. چیزی نمونده. مرسی دختره خوب. حالا تا ده می‌شمرم بعد میتونی چشمات رو باز کنی. یک، دو...》
شروع شد. اون زندگی که خواسته‌ی فرزاد بود، با پافشاریش، تبدیل به خواسته‌ی مشترک هردوشون شد. رسیدن، همیشه شیرین بوده و هست؛ تفاوته توی مقصدشم هیچ فرقی نمیکنه. این موفقیت میتونه محرکه‌ای باشه تا تو رو به جلو، به آرزوها و اهدافی که داری هل بده. حالش خوب بود؛ یعنی حال هردوشون خوب بود. سوژه‌ی سابقِ عکاسیِ فرزاد، حالا تبدیل به مدیر برنامه‌های اون شده بود. ازونجایی که این جزء علاقه‌ی خودش هم بود و از طرفی تجربه‌ی این کار رو هم داشت، باعث شد تا بتونه کمکِ بزرگی برای همسرش باشه. یجورایی برای خودش هم جذاب بود جون حالا میتونست ایده‌هایی که همیشه به عنوانِ یه مدل، اونورِ قابِ دوربین تجربه می‌کرد رو به عرصه‌ی اجرا بذاره. چی ازین بهتر که اون کسی که مجری این کار بود هم صمیمانه و از ته دل، شنوایِ همه‌ی اونها بود!
برعکس فرزاد که همیشه داخل یه مسیرِ آروم حرکت می‌کرد، مهشید طرفدارِ سرعتِ همراه با یه برنامه‌ی جدی بود. این یعنی، یکی مکملِ ضعفِ طرف مقابلش می‌شد؛ یعنی یه تیم. مهارته فرزاد بعلاوه‌ی طرح و برنامه‌های مهشید، کارِ اونا رو واردِ مرحله‌ی جدیدی از زندگی شغلی و همچنین شخصی‌شون کرد. طولی نکشید که با پیگیری‌های مداوم مهشید، کلیدِ راه‌اندازی یه شرکتِ تبلیغاتی خورده شد.
هرروز که از زندگی مشترکشون می‌گذشت، رنگ و بوی تازه‌ای وارد رابطه می‌شد. عمقِ وابستگی، از طرفین بیشتر می‌شد؛ جوری که هیچکدوم نمی‌دونست کدوم یکی بیشتر از دیگری، عاشقه! این یعنی فرزاد در انتخابش اشتباه نکرده بود که همچنین موفق هم بود. این نظرِ اونا بود ولی عقیده‌ی خانواده اینطور نبود؛ مخصوصا خانواده‌ی فرزاد. یه خانواده‌ی تقریبا مُقید به اصول مذهبی و سنتی که حضورِ مهشید به زندگی پسرشون رو یه اشتباه بزرگ می‌دونستن؛ یه انتخاب غلط که دیر یا زود هردوی اونا متوجهش میشن. این باورِ خانواده‌ی اون بود و توی ابرازش به فرزندشون، هیچ کوتاهی نمی‌کردن.
مهشید از همون اول متوجه این مخالفت‌ها شده بود و اصلا یکی از عواملی که باعث تردیدش برای دادنه پاسخ مثبت به فرزاد شده بود، همین بود؛ چیزی که با گذشت زمان و پیشرفتِ علاقه‌شون بهم، بازم گاهی اذیتش می‌کرد. جنس احساسات فرزاد، از نوعی بود که قلبِ پر از هیجانِ همسرش رو آروم می‌کرد. خونسردی، آرامش و مِتانتی که از نگاه و کلام فرزاد معلوم بود، همون سرعت‌گیری بود که مهشید به اون نیاز داشت. در و دیوارهای خونه‌ی اونا، با عصبانیت و یا فریادهای فرزاد غریبه بود و همین از همون دست نقطه قوت‌هایی بود که همسرش رو هم تبدیل می‌کرد به یکی عین خودش. خانواده هم دست از سنگ اندازی برداشت و با فاصله، اون دو رو مورد تایید خودشون قرار می‌دادن. با ادامه‌دار شدنه خنده توی زندگی اونا، هیچ کمبودی رو احساس نمی‌کردن. اگه بگم خودشون هم باورِ همچین روالی رو توی ذهنشون راه نمی‌دادن، دروغ نگفتم!
《_منزلِ فلاح! منصور فلاح؟ تشریف بیارین دمدر لطفا.
+بفرمایین.
_شما؟
+امرتون رو بفرمایین لطفا!
_من با منصور فلاح کار دارم. باید با خودش صحبت کنم.
+برای شما چه فرقی داره؟ حرفتون رو بزنین. من دخترشم. اون نمیتونه با شما صحبت کنه.
_نمیتونه؟ چطور؟ فرار کرده بسلامتی!
+نه. مثل اینکه شما حرف بزن نیستی.
_وایستا خانوم! کجا؟ من طلبکارشم. فکر کنم اینروزا کم ازینجور آدما ندیدین! گمونم من اولین نفر نباشم که مزاحمتون میشه. ایناهاش. مبلغ پنج میلیارد ریال یا به عبارتی پونصد میلیون تومان در وجه آقای فلاح. جاشم خالیه.》
حمید راست می‌گفت؛ اون اولین نفری نبود که برای وصولِ طلبش مزاحم آسایش اون خانواده می‌شد. اونم مثل برخوردی که با سایر اون طلبکارها می‌کرد، از اون شخص هم درخواستِ دادنِ مهلتی چندماهه رو کرد. با کمال تعجب، با این درخواست موافقت هم شد؛ برعکسِ روالی که همیشه در پیش می‌گرفت. من میگم حالِ خوبه اونروزش، شما طبقِ پایانِ خوشِ همه‌ی داستان‌های آموزنده، فکر کنین عشق در یک نگاه؛ چیزی که باعث شد تا اون از سودِ بیست‌درصدی که برای وصولِ اون چک عایدش می‌شد، چشم‌پوشی کنه.
حالِ آقای فلاح، روز به روز داغون‌تر از روز قبل می‌شد و دخترش بیشتر این احساس رو توی سرش می‌پَروروند که کم کم باید به تنهایی فکر کنه؛ به اینکه از اونروز به بعد کسی نبود تا درد دل‌هاش رو به گوشش برسونه. این اون‌چیزی که مینا فکرش رو می‌کرد. هیچ شبیه به تصویری که از آیندش می‌دید نبود. استادِ ادبیاتِ آینده‌ای نه چندان دور که به جای کار روی پروژه‌های ادبی و فرهنگی، حالا باید روی شیوه‌ی بیانش با طلبکارها کار می‌کرد. این اصلا خوشایند نبود ولی چه می‌شد کرد که تهِ تهِ هر اتفاقی، زود یا دیر مجبوری به خودت بقولونی که همینه که هست؛ از الان به بعد باید چیکار کنم!؟
تنها کار مثبتی که جناب فلاح بعد از ورشکستگی‌اش کرد، به نام زدنِ حدودا نیمی از اموالش برای دخترش بود تا از مصادره و یا طلبکارهایی که از هرطرف حجوم میارن، در امان بمونه چون قبل از همه‌ی این ماجراهای شوم، بهش قول داده بود تا هرکاری اَزش بر اومد براش بکنه؛ حالا به جایی رسیده بود که مجبور بود تا سرمایه‌ای رو که با خون و دل به دست آورده بود، دو دستی تقدیم طلبکار کنه.
اینکه بخوای خودت باشی و این خودت بودن، ادامه‌دار باشه، یجورایی شدنی نیست. بنظرم اینجوری باید به تعداد هر آدم، یه زمینِ جداگانه درست می‌کردن و تنهایی می‌فرستادنش اون تو تا هرکاری دلش می‌خواد بکنه. حالا این فرضیه هم خنده‌دار هست، هم نیست؛ چطور!؟ آخه ما فکر می‌کنیم اینکه هرکی بخواد خودش باشه، به این معناست که بخواد آزادی بقیه رو هم زیر سوال ببره؛ پس دادنه همچین اجازه‌ای به کسی، برابره با به خطر انداختنه آرامشه یه جامعه؛ این خنده‌داره! ولی خب یه چیزی هم اینوسط هست که جای بسی تامل داره و اون اینِ که ما هرکدوم، انتظار داریم طرف مقابلمون خودش رو عوض کنه تا ما احساس راحتی کنیم تا راه برای رسیدن به آرزوهای شخصیمون باز بشه که این نشدنیه چون هممون آدمیم و هیچ آدمی هم حاضر نیست از خودش بخاطرِ آرامشه اون یکی بگذره؛ نه که نباشن ولی کم‌اند و این باعث ایجاد توقع میشه و درنهایت عوضی شدنه ما!
خب حالا اینا رو گفتم که چی بشه! یه کلید بهتون میدم؛ اینکه این پاراگراف یجورایی مربوط به تمامِ شخصیت‌ها میشه و ازتون می‌خوام که بازم صبر داشته باشین تا ببینیم در ادامه چی انتظارمون رو میکشه.
