استارتِ وابستگی فرزاد به مهشید خورده شد؛ ظاهرا مهشید توی جلب توجه، موفق بود. اینروزها که آدما عادت کردن تا با سیلی صورتشون رو سرخ نگهدارن، بازارِ کار فرزاد و امثال اون بد نبود. یادم رفت بگم، ایشون توی کار عکاسی مُدلینگ بودن. مشتری‌ها، خانوم و آقا، قاطی بودن ولی اکثرا خانوما پایه ثابت این کار به حساب میومدن. اینجا جا داره که از اینستاگرام هم یه تشکر مخصوص بکنیم که حسِ زیبایی شناسی رو به مردم برگردوند! بگذریم. این بحثِ رد و بدل شدنه شماره تماس بین مشتری و مجریِ کار هم که دیگه یه موضوع عادیه. اینجوری دیگه فکر کنم یجورایی متوجه حرفایی که قراره راجبه این دو دوستمون بزنم، شدین!
سرِ فرزاد خوب شلوغ بود. رِزومه‌ی کاری بلند و بالایی که شامل عکاسی برای بِرندها و شرکت‌های تجاری مختلف می‌شد و حاکی ازین ماجرا بود که با آدمای زیادی سر و کار داشت که طبیعتاً امکان شکل گرفتنِ رابطه با اونها، از جمله خانوم‌ها، قوی بود. مخصوصا که مجرد هم بود و طبق روالِ جامعه، می‌شد حق شیطنت رو بهش داد؛ با این‌حال تنها بود. یعنی نگاهش به رابطه فرق داشت؛ چمیدونم این برداشتِ منِ؛ شایدم موقعیتش پیش نیومده بود که جدی به این مقوله‌ی مهم فکر کنه. بهرحال بعد از گذشتِ زمان و تجربه‌ی سر و کله زدن با آدمای جور و واجور، بلاخره متوجه شد که این آخریا یه چیزی احساساتش رو قلقلک داده و نمیتونه مثل سابق عادی و بدون دغدغه زندگی کنه.
داخلِ برنامه‌هایی که مهشید برای آینده‌اش چیده بود، کمرنگ‌ترین گزینه، ازدواج بود. رابطه‌های اجتماعی با آقایون، داخل پرونده‌ی زندگیش به چشم میومد؛ که خب یه امرِ طبیعیِ و برای تک تک‌مون کم و بیش اتفاق افتاده ولی رابطه‌ای که بخواد روش وقت بذاره، نه؛ حقیقتاً نداشت. پس در نتیجه می‌فهمیم که این، کار رو برای فرزاد سخت میکنه؛ مخصوصا که اولین تجربه‌ی دِلدادگیش هم بود. اضطراب و ترسِ پا پیش گذاشتن، فشار زیادی رو بهش وارد می‌کرد؛ اینکه خودش شروع کننده‌ی رابطه هم بود که دیگه همینجوری نتیجه رو یک بر صفر به نفعِ مهشید پیش می‌برد؛ یه دخترِ مغرور و آرمان‌گرا؛ در مقابلِ یه پسرِ احساسی. ولی از اونجایی که هَممون به معجزه‌ی عشق واقفیم و فرزاد هم از این لیست مستثنی نبود؛ امید به شکل گرفتنِ رابطه، مثل نوری که از پشتِ یه پرده‌ی ضخیم، قالیچه‌ی اتاق رو نشونه میره، دلِ پر از آشوب اون رو هم روشن کرد.
گرانی و فروشِ کم و در نتیجه بهم ریختنِ اوضاع بازار، ضربه زیادی به خیلی از تولید کننده‌ها وارد کرد. مواد اولیه‌ی بی‌کیفیت، برای بهبود این وضعیت هم نتونست نتیجه رو عوض کنه؛ کم شدنه تقاضا و کالاهایی که داخل انبار کارخونه‌ها، تا سقف، چیده شده بودن و خاک می‌خوردن. به جز تعداد کمی از تولید کننده‌‌هایی که حالا به هر طریقی بلد بودن جنس‌هاشون رو به پول نقد نزدیک کنن، افرادِ زیادی بودن که ورشکستگی رو توی چند قدمیِ خودشون می‌دیدن.
آقای فلاح، پدر مینا هم یکی از اونا بود. اوضاع مالی ایشون تا قبل ازین اتفاقات، فوق‌العاده بود؛ طوری که سالیانه یکی، دوتا سفر خارج از کشور، از تفریحاتِ معمول‌شون به حساب میومد. اخبار آشفتگیِ بازار و درنتیجه نزولِ سهام شرکت، دورادور به گوشش می‌رسید. گمون می‌کرد که این یکی هم، یکی از همون کِسادی‌های همیشگیِ بازارِ که دیر یا زود تموم میشه ولی اینطور نبود. چندین ماه رو با کمترین سود، کارخونه رو اداره می‌کرد؛ طوری که مجبور می‌شد از پس‌اندازهاش برای پرداخت حقوق کارگرها استفاده کنه. خبرِ ورشکستگیِ چند تا کارخونه توی سرتاسر کشور، زنگ خطری بود که هیچ امیدی برای بهبودیِ اوضاع وجود نداره. همینطور هم شد. نزدیک به یک سال، با بدترین شرایط، با چنگ و دندون، چراغِ کارخونه رو روشن نگهداشت. این آخرها دیگه محبور شد. برای سر پا نگهداشتن خودش، رو به نُزول و پولِ بهره‌ای بیاره. واضح بود که کنترل اوضاع از دستش خارج شده. از تعدیلِ نیرو شروع شد و به زدن از کیفیت محصولاتش رسید. تا اینکه این بحران به اوج خودش رسید و موعدِ بازپرداختِ نُزول‌ها از راه رسید ولی سرمایه و پشتوانه‌ای وجود نداشت که به دادش برسه. مبلغ اون پول‌ها انقدر زیاد شده بود که نه تنها با فروشِ کارخونه که با فروش خونه و ماشینِ زیرِ پاش هم نمی‌تونست اون رو جبران کنه. از اونجا بود که فشارهای عصبی، روز به روز بیشتر می‌شد تا اینکه به سکته‌ها‌ی خفیف و بعد هم زمین‌گیر شدنه اون رسید.
کس و کاری رو هم نداشت که لااقل توی این وضعیت بتونه عصای دستی براش باشه؛ تنها کسی که از دارِ دنیا داشت، دخترِ یکی یدونه‌اش بود که اونم هیچ سر ازین ماجراها در نمی‌آورد. حق هم داشت؛ یه عمر توی حمومِ شیر و عسل قد کشیده بود. این نه تنها تقصیرِ اون نبود که میشه گفت مقصر اصلی پدرش بود که اون رو برای شرایط سخت آماده نکرده بود. با از دست دادنِ همسرش توی کودکیِ فرزندش، هرکاری از دستش بر اومد انجام داد تا کمبودی رو احساس نکنه. به قول قدیمیا؛ براش هم پدر بود هم مادر. ولی مگه اون طفل معصوم می‌تونست آب شدن باباش رو ببینه و یه گوشه تنها به عنوان یه تماشاچی، نظاره‌گرِ این مهم باشه که حال خرابش لحظه به لحظه وخیم‌تر میشه. پس آستین‌ها رو بالا زد و خودش به تنهایی دست به کار شد. درس و دانشگاه رو بیخیال شد تا قدری از سنگینیِ مسئولیت‌های باباش رو کم کنه. یه دخترِ جوان که مجبور بود تا به تنهایی جواب طلبکارها رو بده. سخت بود؛ شبیه به مار، خودش رو در حالِ پوست انداختن می‌دید. نیاز به یه حامیِ احساسی، توی اون شرایط سخت، شدیدا احساس می‌شد.
فارغ از هرگونه عشق و عاشقی، همچنان بر عقیده‌ی خودش درباره‌ی رد کردنه عقیده‌ی عمومیِ انسان، یعنی وابستگی، پافشاری می‌کرد. میترا احساس رو کنار گذاشته بود. سخت بود ولی لازم بود. اون باید ریاضتِ خاصی رو پشت سر می‌گذاشت. یه عقیده‌ی خیلیا، اون یه آدمِ لااُبالی بود؛ کسی که عقیده‌های پوچش به درد اجتماع نمی‌خورد. از نظر اطرافیانش، باید اون رو به یه جزیره‌ی متروکه تبعید می‌کردن تا آسیبی به کسی نرسونه. طرز فکر آدما اینجوری بود که به کسی که به هیچ چیزی اعتقاد نداره نمیشه اعتماد کرد؛ اون مثل یه بمب ساعتی می‌مونه که هر لحظه ممکنه منفجر بشه و تَرکش‌هاش آسیب بزرگی به مردم بزنه.
ولی این نظرِ اونا بود. هیچکس حق نداشت عقایدش رو به اون تحمیل کنه. همونجور که اون این کار رو نمی‌کرد. هرچند این اذیتش نمی‌کرد که نگرانِ خود اون اشخاصِ ستیزه‌جو بود چون می‌دونست و می‌دید که چقدر ازین رفتار در حال اذیت شدن هستن؛ آخه اونا که به این بی‌مفهمومی نرسیده بودن! با اینکه شاید عنوان کردنه این موضوع در این متن، تکراری باشه ولی فکر کنم لازم باشه که بازم بگم؛ اون به هیچ چیزی اعتقاد نداشت؛ هر چیزی که به انسان و ذاتِ بنیادینش مربوط می‌شد ولی با این‌حال تنها چیزی که اذیتش می‌کرد همین اذیت شدنه آدما بود؛ شاید برای همین بود که بارِش رو بست و عازمِ سفر شد؛ سفری بدونِ بازگشت. لابد الان با خودتون میگید که اون که توی اپیزود قبلی رفت و دیگه راضی به ادامه‌ی بحث در مورد زندگیش نشد پس اینارو از کجات درآوردی؟! خلاصه میگم:《حدس زدنه آدما سخت نیست؛ مخصوصا که از جلدِ انسانی هم خارج شده باشن؛ بدونِ نقاب، بدونِ... بدونِ بازی با کلمات!》شایدم چون به قول خودش من نویسندم و بازی با کلمات رو بلدم و توی سِناریو-سازی، دستی بر آتش دارم. خودتونم دیدید که خودش این اجازه رو بهم داد!
یه شایدِ دیگه تا آخرِ این پاراگراف باقی می‌مونه که احساس کردم چون به ذهن خودم رسیده، فکر شما رو هم درگیر خودش کرده باشه! شاید بپرسین پس چرا نموند تا عقایدش رو توضیح بده؛ اگه می‌دونست که طرز فکرش اشتباه نیست پس چرا واینستاد و اَزشون دفاع نکرد؛ چرا فرار کرد؟! جوابی که در حال حاضر، توی این لحظه به ذهنم میرسه اینه:《شاید رفت تا جای خالیش احساس بشه... شاید کسی توی خستگی‌هاش اسم اون رو صدا کرد...》 فکر کنم دیگه برای این پارگراف بسه. احساس میکنم این متن پر از استعاره شد و خط مَشی داستان رو تغییر داد. تا همینجاش رو داشته باشین تا ببینم در ادامه چی به ذهنم میرسه.
