مهشید می‌گفت: 《ببین! من اِنقدام که فکرش رو می‌کنی بد نیستم ها! اونجوری که دور و بریام میگن، خودخواه نیستم. چرا نباید متفاوت باشم؟ آقا اصلا چرا نباید راهم با بقیه فرق داشته باشه؟ هوم! اصلا بذار با خودم فکر کنم که این احساسِ تفاوتِ، یه حسِ جلب توجه رو توی من زنده میکنه! چی میشه مگه؟ ها! اصلا بذار جلب توجه کنم؛ کجاش ایراد داره!؟ اینهمه آدم اومدن و رفتن. اینهمه فکر کردن که باید سرشون توی لاک خودشون باشه تا حالشون خوب بمونه. کدومشون الان اینجان تا بگن، بابا خودت باش. هرجور که دوسداری باش هر هدفی رو که دوسداری برای خودت انتخاب کن؛ هر راهی رو که می‌خوای برای رسیدنِ بهشون امتحان کن. اینا اصلا در برابرِ اون آهی که در لحظه‌ی دیر شدن، از نهادت بلند میشه، مهم نیست. انقدر بی‌ارزشن که حتی فکر کردنه بهشون هم کار اشتباهیِ چه برسه بخواد باعث تغییر مسیرت بشه!》
اینا رو گفت و رفت. رفت و من رو با کلّه‌ی داغونم تنها گذاشت. با رفتنش منم رفتم. انقدر حواسم پرت بود، انقدر با عجله رفتم که دوربینم رو روی صندلی جا گذاشتم؟ قبول دارم؛ توم مثل الانِ من، با خودت میگی حرف تازه‌ای نزده که؛ چهارتا شعارِ روشن‌فکری داده و راهش رو گرفته و رفته؛ خب که چی! الان اینا رو گفتی که به کجا برسی. پوووف! واااای! آآآی! هعععی... بیخیال. برین سروقتِ حمید. الان حوصله‌ی تعریف کردنه ادامه‌اش رو ندارم.
بالایی‌ها رو فرزاد گفت. مستقیم حرفای خودش رو کپی-پِیست کردم براتون؛ تقریبا چند روزِ پیش که برای جمع‌آوریِ اطلاعاتِ داستانم پیشش رفتم و اون رو در جریانِ موضوعه داستانم قرار دادم. نمیدونم. حالش خوب نبود؛ منم نخواستم بیشتر ازین اصرار کنم. می‌ترسیدم یکی از پایه‌های اصلی داستانم رو از دست بدم. پس میریم سراغ حمید. حرفاش رو از زبونِ خودش می‌شنویم.
من ذاتم اینجوری نبود که بخوام از رنجوندنِ کسی اِرضا شم. نه بخدا! نبود. ولی شد دیگه. حالا یا اسمش رو میذاریم دست تقدیر یا ضعف من و توجیه و بهانه. هرچی که بود، من رو رسوند به اونجایی که استرس، به عُنصرِ اصلیِ تشکیل دهنده‌ی روزمره‌ام تبدیل شد. هرروز بحث. هرروز درگیری. هرروز ریدن به اعصاب طرف حسابم و بیشتر از همه خودم.
کارم این بود که شب‌ها نخوابم. روزها با حواسپرتی از خونه بزنم بیرون و ناشتا سیگار کنج لبم دود کنه. آسون نیست ها! این رو گفتم که یه لحظه فازِ این فیلم خارجیا رو نگیری که شخصیت اصلی ماجرا همیشه خودش رو خط‌خطی میکنه تا تماشاچی رو سمت خودش بکِشه و دخلِ باجه‌دار رو پر کنه. نه! حتی یه لحظه هم آسون نیست مخصوصا اونجایی که بدونی هیچکس جز خودت قرار نیست دلش به حال تو بسوزه. بمیری هم جز گورکن ، کسی متوجه غیبتت نمیشه.
آره. رفیقم فندک و پاکت سیگارم بود و مقصدِ هرروزم، آدرسی بود که داخل برگه‌ی الصاق شده به پشتِ چک برگشتی نوشته شده بود. چجوری قرار بود نقد بشه، اصلا اهمیتی نداشت. اینکه در طول هفته چندتا چک بی‌محل به پول نزدیک می‌شد هم اصلا مهم نبود. بقول صاحبکارم، هرچی بیشتر زرنگ باشم و دل به کار بدم، پول بیشتری توی جیب خودم میره و زودتر بارم رو می‌بندم. اینور و اونور می‌شنیدم که می‌گفتن فلانی رو ببین؛ انگار انسانیت رو داخل خودش کشته! چجوری میتونه اینجوری زندگی کنه؟ چجوری تا الان دوام آورده؟! می‌شنیدم ولی به روی خودم نمی‌آوردم. راستش رو بخواین، یه جاهایی حتی باورم شد که من همینم که هستم؛ شاید اصلا ذاتم اینه و باید اون اتفاقات توی زندگیم می‌افتاده تا من رو به اونجا برسونه. اونجاها قادر به حمل دردهایی که از زمین و آسمون به دلم حمله‌ور می‌شدن رو نداشتم. باورتون نمیشه؛ حتی خواستم برم پیش یه روانشناس تا مشکلم رو بهش بگم! ولی چی بهش می‌گفتم؟ می‌گفتم جناب دکتر، من یه بچه‌ی طلاقم که ننه باباش پ...شمم براش ارزش قائل نشدن و پس انداختنش و بعدم گذاشتن رفتن و منم برای تلافی، اومدم از خودم انتقام گرفتم؟ ببینید که چه حجمی از غم روی دلم سنگینی می‌کرده که با فکر به یه همچین موضوعاتی، وقت خودم رو پر می‌کردم تا نَمیرم؛ همه سرگرمی داشتن، منم سرگرمیم این بود! چه بی‌کس و کاری بودم من؛ نه!
این تضاد و جنگِ همیشگیِ من با اونی که توم بود و حاضر نبود تا قبول کنه که این لباسی که تَنمه، مال من نیست؛ روانم رو بهم ریخته بود. قرص، تنها چیزی بود که زورش می‌رسید که آرومم کنه؛ البته اونم موقتی بود. چه رفیقای منحصر به فردی داشتم من! وقتی می‌رسیدم خونه و خودم رو زیر دوش پیدا می‌کردم، آرزوم این بود که همه‌چی تموم شه؛ نمیدونم چجوری، فقط تموم شه. من که زورِ این تموم کردن با دستای خودم رو نداشتم؛ یعنی جراتش رو نداشتم؛ پس بی‌صدا، ناله‌ام رو به گوش آسمون می‌فرستادم تا شاید به گوشِ یه نفر برسه؛ یه نفر که بعضیا خدا صداش می‌کردن.
+چی بگم آخه! شما که همه‌چی رو راجب امثال من می‌دونید. چرا الکی وقت خودتون رو برای شنیدنه حرفای بی سر و تهِ من تلف می‌کنین. خودتون یه چیزی بنویسین دیگه. چمیدونم، مثلا بگین آدمی که به هیچ‌چیز اعتقاد نداشت و بیشتر از همه به اعتقاد آدما. اینوسط‌ها هم چهارتا قضیه‌ی جنجالی به سلیقه‌ی خودتون اضافه کنین. شما که نویسنده‌ای دیگه؛ بلدی چطوری از هیچی، همه‌چی بسازی. من باید برم. پروازم تا یه ساعت دیگه حرکت میکنه.
_میترا خانوم، یه لحظه لطفا! این اولین داستانیِ که دارم می‌نویسم. سوژه‌ای که انتخاب کردم، زندگی واقعیِ آدما از زبونِ خودشونه. باور کنین تا همین الانشم چیزِ زیادی دستگیرم نشده. بقیه‌ام دست و پا شکسته حرف زدن. تو رو خدا لطف کنین یخورده صبوری کنید و کمکم کنین. قبول دارم، ناشی‌ام و زیاده‌روی کردم؛ اگه با این کارم، خاطرات تلخی رو براتون یادآوری کردم عذرخواهی می‌کنم. قول میدم جایی اسمی ازتون نبرم. هدفِ من...
+متاسفم. خداحافظ.
