مهشید، فرزاد. این دوتا با هم بودن. یعنی این با هم بودنشون از یه جایی شروع شد. کجا؟ الان میگم براتون.
مهشید. یه دخترِ بیست و چهار ساله که از شانس خوبش، بر و روی خوبی داشت. این به دردشم خورد. اینجوری بگم؛ یجورایی اعتقاد داشت که این تیپ و ظاهرِ ژنتیکی که باهش متولد شده، بی‌دلیل نبوده. پس خواست تا ازش استفاده کنه. چجوری؟ به اینجاشم می‌رسیم.
از همون اولم هیچ کِششی به درس و دانشگاه نداشت. سخت‌گیری‌های خانواده‌ام، راه به جایی نبرد. اصلا از یه جایی به بعد (تقریبا دوران دبیرستان) عمدا یه کاری کرد که خانواده بیخیالِ رویاسازی برای آینده‌ی تحصیلی‌اش بشن. حالا نه اینکه بخواد از مدرسه فرار کنه و کلاس‌هاش رو یه خط درمیون شرکت کنه، نه! روش‌های دیگه‌ای دم‌ِدستش بود که بهتر ازونا جواب بده چون علاوه بر ظاهرِ فوق‌العاده‌ای که داشت، از هوشِ سیاستمدارانه‌ی خاصی هم برخوردار بود. می‌دونست که چه کاری رو از چه راهی وارد بشه تا با کمترین زحمت و دردسر، بهترین نتیجه رو بگیره. چیکار می‌کرد؟ میگم. میومد نقش شاکرد تنبل کلاس رو به خوبی بازی می‌کرد! نه تکلیفی، نه آماده شدن برای امتحانات پایان ترمی، هیچی! انگار از اول ابتدایی یادش نداده بودن چجوری قلم دستش بگیره و بنویسه. عوضش، دفتر و کتاباش پر بود از طرح‌های مد و لباس و فَشن؛ چه عکس‌هایی که از مجلات جدا کرده بود و چه طرح‌هایی که از روی اونا و به سلیقه‌ی خودش روی کاغذ پیاده می‌کرد. طرفدارهاش هم کم نبودن. خب، طبیعی‌ام هست دیگه! این دست از آدما که زیاد سمت درس و مشق نِمیرن و در عوض ادعای استقلالِ فکری و آزادی میکنن، خیلی توی چشم‌اند. مخصوصا که دخترم باشی و جامعه‌ات هم یجورایی داخل پرانتز گذاشته باشَتت؛ همش دنبال یه راه در رویی. حالا اگه از بخت خوبت، دستِ تقدیر هم باهات یار باشه که یا سرمایه‌ی خوبی دور و برت باشه و آشنایی، چیزی داشته باشی هم که دیگه چه بهتر؛ اگرم نه که میری سروقته گزینه‌ی آخر، یعنی مایه گذاشتن از خودت. اینجوریم که من گفتم و شما شنیدین، بانو از این موهبت الهی برخوردار بود و بلاخره راه خودش رو به سمت چیزایی که مدنظرش بود پیدا کرد.
زیادم از خانوما نگیم که آقایون اینوسط دلخور نشن! میریم سراغ فرزاد.
فرزاد. از یه ظاهر نسبتا متوسط برخوردار بود. نه میشه گفت زشت بود و نه سطح بالا؛ یه چیزه میونه! آره. تک‌فرزندِ خانواده‌ی امیدی، آقا فرزاد، از سن تقریبا هیفده، هیجده‌سالگی، جاذبه‌ی خاصی رو بین خودش و دوربین عکاسی احساس کرد. شروع این حرکت انقلابی هم از زیرزمینِ خونه‌ی پدربزرگِ پدری‌اش بود. یه روز تابسونی بود که برای سرگرمی و به قول خودش احوالپرسی از بابابزرگ و مامان‌بزرگش، راهیِ خونشون شد و نمی‌دونست چجوری یهویی سر از زیرزمین درآورد و خودش رو تمام‌قد در برابرِ گنجه‌ی قدیمی معروفی که تا به اونوقت زیاد دور و برش نَپِلکیده بود پیدا کرد.
یه مور مورِ عجیبی وجودش رو دربرگرفت؛ طوری که یه لحظه احساس کرد شِپشی، چیزی به تَنش افتاده! می‌دونست که بابابزرگش در زمینه‌ی عکس و عکاسی، دستی بر آتش داره؛ این رو از عکس‌های هنری که داخل آلبومِ خانوادگیشون از باباش دیده بود متوجه شده بود. خلاصه! بعد از یه پیگیریِ زیرکانه، آمار دستش اومد که همون دوربین قدیمی هنوزم زنده‌اس. پس فرصت رو محترم شمرد که از امتیازِ نوه‌بزرگیش استفاده کنه و تا میتونه خودش رو به وسایلِ ممنوعه‌ای که تقریبا هیچکدوم از نوه و نتیجه‌ها حق دسترسی به اونا رو نداشتن، برسونه. حالا انقد‌هام که میگم آدمِ جَسور و فرصت‌طلبی نبود ولی ازونجایی که به تازگی متوجهِ اولین پَس‌لرزه‌های استعداد و همچنین علاقه‌ی ذاتیش شده بود، ناخواسته، بدونِ اینکه دقیقا متوجهش بشه، وارد مسیری شد که قرار بود اون رو از عادی بودن خارج کنه و هُلش بده داخلش یه راهِ ناهموار و پر از دست‌انداز.
خلاصه، پیدا کردنه دوربین همانا و شکل گرفتنِ رابطه‌ی عمیقِ بین خودش و اون هم همانا. یادش میومد که بچگی‌هاش هربار با ورق زدنِ آلبوم قدیمی‌شون، آرزو داشت که یه روزی، یدونه از همون عکس‌های خوشگل رو خلق کنه تا هر کی با نگاه کردنِ به اونا، آهی از نَهادش بلند بشه. اینا همه تا به بُرهه‌ای فقط در حد آرزوهای کوچولوی بچگانه باقی موند ولی فقط تا یه برهه‌ی کوتاه. مگه می‌شد یا اصلا می‌تونست که جلوی اون علاقه‌ی ذاتی رو بگیره؟ عمرا اگه می‌تونست! توی دورهمی‌ها که همه‌ی بچه‌های فامیل دنبالِ آتیش سوزوندن بودن، اون یه جای خلوت (زیر شیرونی یا پشت بوم) انتخاب می‌کرد و یه جعبه‌ی کوچیک برمی‌داشت و به خیال خودش عکاسی می‌کرد؛ سوژه‌هاش هم آدم‌های خیالی‌ای بودن که روی چهارپایه‌ی چوبی می‌نشستن و با اجرا کردنِ ژِشت‌هایی که ایشون بهشون می‌گفت، ازشون عکس گرفته می‌شد.
خب، زیادم ازین دوتا گفتن، حوصله‌ی آدم رو سر میبره! خودم یکی که زیاد اهل یکنواختی نیستم و همیشه وقتی پای داستان تعریف کردن‌های کسی می‌نشینم، دوسدارم گوش‌هام شاهدِ ماجراهای غیرمعمول و متنوع باشه. آره. اینجوری مقدمه‌چینی کردم تا بریم یه سری هم باقی شخصیت‌‌ها بزنیم. طبقِ روالی که داخل اپیزودِ قبلی در پیش گرفتیم، نوبتی هم باشه، نوبته حمیدِ. حمید کیه؟ آها! این اون چیزیه که می‌خوام توی این پاراگراف‌ها راجبش باهتون صحبت کنم.
برعکسِ دوتا شخصیت قبلی، این یکی از اون موهبتِ آراستگیِ ظاهری و یا موقعیتِ مناسبی که اتفاقی توسط خانواده براش مهیا شده بود، بی‌بهره مونده بود. حتما طبق چیزایی که تابحال اَزم خوندین و شنیدین و یا طبق معمولِ خطِ مَشی همه‌ی داستان‌ها که الان نوبته یه شخصیتِ خودساخته‌اس که کادر رو پر کنه، انتظار همچین چیزی رو هم دارین ولی متاسفانه یه خوشبختانه باید عرض کنم که اینجوری نیست!
حمید، یه بچه از یه خانواده‌ی از هم پاشیده‌ای بود که همراه با داییش که اونم به واسطه‌ی همچین مشکلی، به تنهایی زندگی می‌کرد، تحت حمایت قرار گرفت و قد کشید. پدر و مادرش از همون بچگی، هر کدوم رفت دنبالِ خوشگذرونی‌های خاص خودش و اون موند و دنیایی که قرار نبود رنگی طراحی بشه. درس و مدرسه رو که نگم براتون! از یه خط درمیون مدرسه رفتن‌ها و درنهایت هم ترک تحصیل در همون دوران ابتدایی و دستِ آخرم زیر سایه‌ی داییِ بزرگوار، دنبالِ یه لقمه نون حلال گشتن. اینا خلاصه‌ای از زندگی اون تا سنِ حول و حوشِ بیست سالگی بود. ازونجا به بعد بود که دیدگاهش به اطرافیان و اجتماع عوض شد و اطمینان کامل، انتخاب کرد که به روش خاص خودش روزهاش رو یه شب برسونه و از شرایط لذت ببره.
نمیشه گفت آدم پر دل و جراتی بود ولی ازوناشم نبود که به کسی باج بده. یاد گرفته بود (یعنی یادش داده بودن) که روی پای خودش وایسته. یه مرد باید محکم می‌بود. از نظر اون، محکم بودن یعنی هرموقع که خواستی صدات رو ببری بالا حتی اگه کسی ازین رفتار خوشش نیومد. پول و سرمایه، چیزایی بودن که همیشه گمون می‌کرد خانوادش به همین خاطر از هم جدا شدن؛ یعنی نداشتنِ رفاه مالی. پس باید یه حرکتی میزد تا این نیاز رو برطرف کنه؛ ازونجایی که الگوهای مناسبی رو دور و بر خودش نمی‌دید، مجبور بود تا به روش خودش جلو بره. حالا تا اینجاش رو داشته باشین تا سر فرصت مناسب باقی چیزایی که لازمه از حمید بدونین رو براتون تعریف کنم.
مینا، سی و دو ساله. پدر، کارخونه‌دار. خودش محصل در رشته‌ی ادبیات. ساکن تهران. مادرش رو توی بچگی از دست داده و همراه با پدرش زندگی میکنه؛ یعنی می‌کرد تا...
جریان داستان، ما رو میکِشه سمت میترا. شنیدین میگن طرف معلوم نیست با خودش چند چنده؟ این از همون آدماس. عجیب و غریب و غیرقابل پیش‌بینی. البته یه خصوصیت منحصر به خودش هم داره که... خب باشه، میگم. بذارین اینجا یخورده سرعت داستان رو زیاد کنیم و یه کوچولو هم از آخرِ قصه بشنویم.
میترا زود وابسته میشه و زودتر ازونم بیخیالش میشه. البته اینوسط استثناهایی هم برای خودش قائل میشه که تا اینجایی که من می‌خوام براتون تعریف کنم، یکی، دو مورد رو پشت سر گذاشته. یه شخصیتِ آزادی‌خواه که حاضره برای رسیدن به خواسته‌هاش هر سختی رو به جون بخره؛ تقریبا شبیه به مهشید ولی با این تفاوت که برای رسیدن به هدفش، راه‌های مختلفی رو امتحان میکنه؛ درواقع این هدفهاشن که مدام در حال تغییرن! اصلا تنوع‌طلبی توی ذات این آدم نهادینه شده؛ انگاری با تولدش، دست این صفت رو هم گرفته و شبیه به سایه، با خودش اینور و اونور میکِشه!
رفیق...! زیاد نداره چون به همچین واژه‌ای اعتقادی نداره. به نظر اون، هر کسی که سر راه آدم قرار بگیره، میتونه دوستش باشه. حالا قرارم نیست پایبندی به اصولِ خاصی رو در نظر داشته باشه؛ همین که یه مدت با هم باشن و سرِ همدیگه رو گرم کنن کافیه. اعتقادی به دل شکستن و چمیدونم، وفاداری به بنیانِ دوستی هم نداره. اون حتی به خانوادش هم به چشمِ یه عده آدم که طبق یه شرایط خاص، باید هرروز ببینه و جواب سلامشون رو بده، نگاه میکنه! کلا آدمِ راحتیه! تحصیلاتش رو هم در زمینه‌ی مدیرت مالی ادامه داده. اونم فقط به این خاطر که اینروزها همه یه مدرکی گوشه‌ی اتاقشون قاب کردن؛ اونم خواسته ازین قافله عقب نمونه. وگرنه علاقه‌ای به اقتصاد و سواد و اینجور چیزا نداره. اصلا باورش بر اینِ که جذابیته زندگی به همین غیر قابل پیش‌بینی بودنشه؛ آدم باید تابعِ این قانون باشه؛ وگرنه فرقش با ماشین توی چیه! هوم؟!
