
پر بودم از این واژهها:
خطاب به مادرم: « مامان، خواستید میوه بخورید، برام جداگانه توی بشقاب نَچین بیار اتاقم؛ خبرم کن، خودمم بیام باهم بخوریم: دورهمی حالش بیشتره! » نگفتم ولی این از منصرف شدنم نبود؛ چون توی این تصمیم، تازهوارد بودم، داشتم با خودم سبُکسنگین میکردم. مثلا الان به این نتیجه رسیدم که بروم سیب و پرتقالها را بشورم، توی سبد میوه بچینم و ببرم توی هال، باهم بخوریم. بگذار یکبار، من شروع یک اتفاق خوب باشم!
داشتم با همان یک دستِ سالمم، خودم برای خودم نیمرو درست میکردم و مزاحم تماشای فیلم مادرم نشدم. حین کار، به این واژهها هم فکر میکردم: « ایشالا منم دستم روبراه بشه، به برنامهی ظرف شستن برمیگردم...» بفرما! همین الان مادرم درِ اتاقم را باز کرد و به منی که توی ساعت یک ربع مانده به یک نیمه شب، مشغول یادداشت اینها بودم، گفت: « میوه میخوری؟ » من هم مشتاقانه گفتم: « نیار، خودم میام اونجا! » الان منتظر پوست گرفتن میوهها و ناخُنک زدن به روح زندگی هستم؛ هنوز هم دلار پایین نیامده اما...