

شلوغ بود، همهجا شلوغ بود؛ همهجا ازجمله مغزم که میگفت « نمیشود! » از صبح تا به همین الان که ساعت بیست و سی و هفت دقیقه است! خیابانها شلوغ، پیادهرها شلوغ، تاکسیها شلوغ، اتوبوسها شلوغ! هرکسی به کاری مشغول و هر دستی با دستی دیگر مشغول؛ هر لَبی با لبی... که ناگهان صفحهای باز شد و میانبری به دنیای روتین من ( ما ) زد و پریسا و سِنیتا، نقاشیفروشهای کوچولو که امید را به من فروختند را سرراهم قرار داد! دستی، سد راهم شد و نگاهم داشت تا برویم و تمام نقاشیهای مدادرنگهایشان را بخریم: من و علی و امیر! او ( سِنیتا ) میگفت: « عمو، همهی نقاشیها رو بخر که الان بریم خونه... ! » و من داشتم حساب و کتاب پساندازی که برای ده روز دورهمان، از اینطرف و آنطرف قرض کرده بودم را میکردم تا اینکه باز همان صدا آمد و گفت: « همهشان را بخر! به امیر و علی هم بگو که همهشان را بخرند! » سَرجَمع دویست و شصت هزار تومان بیشتر سرمایه برای خرید این تلاش معصومانهشان نیاز نبود اما آنها نمیدانستند که چه چیزی را با چه قیمت پایینی به من فروختند! خوشحال بودم از اینکه با چشمهای خود دیدم که پول، چطور توانست پایِ حالی خوب را به زمین باز کند!