
یه شب، مثه شبای قبل، از بیخوابی سراغ گوشیمو گرفتم. توی تاریکی اتاق، دست کردم و هندز فری رو از بغلِ کِیس کامپیوتر برداشتم و در همین حین که داشتم به گوشی وصل میکردم، توی این فکر بودم که چی گوش بدم. معمولا اینجور وقتا حوصلهی گوش دادنِ موزیکهای صوتی رو ندارم، اینطوری شد که فیلترشکن رو روشن کردم و سراغ یوتیوب رو گرفتم. اما مشکل به همینجا ختم نمیشد، مسئلهی اصلی این بود که نمیدونستم چی گوش بدم!
اسم خوانندهها داخل فضای مغزم، معلق واسه خودشون میچرخیدن؛ کاملا در هم و برم: اِبی، داریوش، eminem, rihanna... از هرکدومشون یه موزیک مورد علاقه توی ذهنم مدنظر داشتم اما انتخابش آسون نبود. اصلا اول باید دلیل بیخوابیمو پیدا میکردم، بعد شروع میکردم به گشتن دنبال اون موزیک! چند لحظهای با کیبورد گوشی وَر رفتم و همزمان با اون، نگام به صفحهی گوشی بود و حواسم در جای دیگهای مشغول شیطنت! اسم یه خواننده رو دو سه بار تایپ میکردم آخرشم غلط غلوط در میومد.
بعد از چند دقیقه تلاشِ بی هدف، عصبی شدم و گوشی رو انداختم یه گوشه و چشمامو بستم. نمیدونستم با خودم چند چندم. دستم میرفت سراغ گوشی که دوباره برش دارم اما به محضِ تماس انگشتام با قابِ گوشی، پشیمون میشدم و دوباره به حال خودش رها میکردم.
از خودم پرسیدم:《علی چته تو؟ معلوم هست! هرشب و هرشب برنامت همینه؛ شب زندهداری. هرشب الکی با خودت کلنجار رفتن! پسر کی میخوای بس کنی آخه...؟》سوالها تکراری بود. حوصلهی جواب دادن بهشون رو نداشتم. اصلا من واسه فرار از جواب به همین سوالهای مزخرفه که هرشب سر خودمو با چیزای مختلف گرم میکنم! اینبارم مثه همیشه، تصمیم گرفتم دوباره ازشون فرار کنم. با همون چشمای بسته گوشی رو برداشتم و اینبار بدون اینکه فرصت قدرتنمایی به فکرم بدم، فوری به کیبورد خیره شدم و اومدم داخل قسمتِ جستجو، اتفاقی یه حرف رو تایپ کردم. تصمیمم ازین قرار بود که صفحه کلید رو باز کنم و بعد چشمامو ببندم. اونوقت انگشتم روی هر حرفی که رفت، اسم هر خوانندهای که با اون شروع میشد رو تایپ کنم و اولین موزیکی که ازش بالا اومد رو گوش بدم!
عجب تفریحی! عجب فکرِ فیالبداههی بِکری! بنظرم جالب اومد. در حین عملی کردن تصمیمم، یه حسی بهم گفت؛ که سریع برو تو کارش، ببین چه احساسی اونطرف منتظرته! چشامو باز کردم و حرف《R》رو دیدم. اسمهای زیادی زیرش ردیف شده بود که اولیش《Rihanna》بود. همون رو انتخاب کردم. در انتظارِ سورپرایز، قلب و مغزم، هردو بیصبرانه منتظر بودن که چه اتفاقی میفته! چه موزیکی قراره اولین گزینهی پیشنهادی باشه! بعد از چند لحظه به جوابم رسیدم:《Diamonds》
قبلا هم یکی دوبار گوش داده بودمش! برمیگشت به خیلی وقت پیش که اولینبار اونو بعنوان آهنگ زنگ گوشی دوستم شنیده بودم! اونجا چقدر طفلی رو اذیت میکردیم! که آره آهنگ زنگ قحطیه که تو بیای اینو انتخاب کنی! اون آهنگ توی ذهنم تداعی شد:
《Shine bright like a diamond...》
بلاخره به خودم جرات دادم و موزیک رو پخش کردم! برای شروع، یه موسیقیِ ملایم و عجیب نواخته شد! از اون جنس ملودیهایی که کمتر شنیده بودم؛ میکس شده روی ویدئویی فوالعاده از اون عجیبتر که شامل تصویرهایی بریده بریده از یه سری اتفاقات میشد که ربطشون رو بهم نمیفهمیدم و بعد یه مشت الماس که داخل یه رولِ کاغذ پیچیده میشن و با خارج شدنِ دود از دهان شخصیتِ موزیک ویدئو (که خود همون خواننده است) داستان شروع میشه! متوجه نمیشدم که چی میخونه! خندهدار بود اما اگه فحشم میداد، فحشاش هم قشنگ بود! میدونی، حسِ موزیک، من رو گرفت! قبلنا از پسر داییم شنیده بودم که برای ارتباط برقرار کردن با موزیک، قرار نیست زبان خواننده رو متوجه بشی؛ باید اونو درک کنی! ولی این گوشزد رو درهمین حد سربسته خاطرم مونده بود. نمیدونستم دقیقا یعنی چی. تا اینکه امشب با همهی پریشونحالیم، سراغ این موزیک رو گرفتم و منظورش رو درک کردم!
این شد که سراغ ترجمهی متنش نرفتم و جالبتر اینجا بود، آدمی که از هر موزیک ویدئو فقط دنبال صحنههای جذابشه یا همهی توجهش روی ضربآهنگ و فراز و فرودهای موزیکه، حالا محو در احساسی شده بود که با شروع شدنِ موزیک، وارد خلسهای شده که فکرِ درهم و برهمش رو به کلی از یاد برده! یه احساسِ سنگین، نه اینکه غمگین که تکان دهنده! انگار که اون رو برای من خونده باشه! موهای تنم سیخ شد. یه جریانِ مرموزی رو زیر پوستم احساس میکردم که از نوک انگشتم شروع میشد و از مچ واردِ فضای دستم میشد و همینجوری میرفت بالاتر تا به قلبم برسه!
ناخواسته وارد حالتِ تازهای شده بودم. انگار که همهچیز دست به دست هم داده بود تا من رو اینجا در حال شنیدن این موزیک قرار بده! به جرات میتونم بگم که خودمو داخل اتاق حس نمیکردم. انگار مغزم با سوالای فلج کنندش که هیچوقتم تمومی نداشت، آروم شده و قلبم شده بود همهکارهی بدنم و با نیرویِ احساس، درِ تازهای رو برام باز کرده بود. نمیخواستم از چرا و چطورش سر در بیارم. هرچی بود حالِ من رو خوب کرده بود. آره! حالِ من بدونِ افکارم، هرچی هست، قطعا بد نیست پس اگه بد نیست باهاش موافقم!
نفهمیدم کِی چشمام خیس شدن! شده بودم یه قسمت از اون ماجرایی که تصویرِ موزیک رو تشکیل میداد! کف پاهام شِن کویر رو حس میکرد. همراه با اسبهای سیاه و سفید، بی دلیل به دنبال یه احساس ناشناخته میدویدیم. نسیم از بند بندِ وجودم عبور میکرد و لباسم داخل هوا میرقصید. یه حرارتِ کاملا خواستنی، پوستم رو میسوزوند و عرق سر تا پام رو در بر گرفته بود!
چه اتفاقی داشت میفتاد؟ قبول دارم من یه آدم کاملا احساسی هستم اما به راحتی هم با هر حسی هم مسیر نمیشم! این چه جنس انرژیای بود که اینجوری من رو تسخیر کرده بود و نگاه و گوش و قلب و احساس و ...هرچی که داشتم رو در کنترل خودش گرفته بود و انقدر زورش زیاد بود که مغزمو خاموش کرده بود! این، کار نویسندهی متنِ اون ترانهاس! یا هنرِ سازندهی ویدئو یا شایدم توانایی بالای اجرای اون خواننده بود؟ نمیدونم! هرچی بود، انقدر حرفهای کارشو انجام میداد که تونسته بود اینجوری من رو پای موزیک میخکوب کنه! انگار یه نیرویی داخلش پنهان شده بود و کسایی رو که اونو درک میکردن، به خودش جذب میکرد؛ اینیکی رو شک نداشتم! چون همون قدر که من از اون خوشم اومده بود شاید یه نفر پیدا میشد که بدش بیاد.
عبور زمان رو متوجه نشدم. به اندازهی چند سال، در احساسی که گم کرده بودم یا شاید تازه پیداش کرده بودم، زندگی کردم و وقتی که ملودیهای پایانی رو شنیدم، دیدم که همهی این ماجراها فقط توی سه چهار دقیقه اتفاق افتاده! اینم یه اتفاق عجیب دیگه! چطور ممکنه این حجم از احساس، که نوشتنشون به تنهایی چندین ساعت طول میکشه، در مدت زمانِ به این کوتاهی اتفاق بیفته! همچین تعریفی رو راجب خواب شنیده بودم. اینکه شما فقط چند دقیقه خودتو داخل دنیای خواب احساس میکنی و چشم باز میکنی و میبینی که آفتاب زده بالا! یعنی من خواب بودم؟ یا شایدم از دنیای بیداری، یه در به سرزمین خواب باز شده بود و از شانس خوبم، من از جملهی اونایی بودم که این امتیاز رو داشت تا ازش عبور کنه!
چی داشتم میگفتم! نمیدونم. نگام خیره به صفحهی سیاه گوشی بود. بی اختیار، به آرامی اونو کنار گذاشتم و گوشیهای هندز فریم رو از گوشم درآوردم و گذاشتم کنارش و به این بازی که ممطمعن بودم زیر سر مغزمه، لبخند زدم و چشمامو بستم! آره، کار مغزم بود چون زورش به اون نرسیده بود، حالا که تموم شده، دُور افتاده بود تا ازش سر در بیاره که اینیکی رو هم زیر سوال ببره تا خدایی نکرده به این دلخوشیِ چند دقیقهای عادت نکنم. پس منم دهن به دهنش نذاشتم و محکم چشمامو بستم و زور خودمو زدم که با بیمحلی به افکارم بخوابم. شاید ادامهی این رویایِ تازهوارد رو داخل اون سرزمینِ آشنا، از سر گرفتم.