
میای قفس مرغ عشق رو میزاری تو حیاط. به محض اینکه صدای چهارتا گنجشکو میشنون، سریع اینور اونور میرن و خودشون رو به در و دیوارِ قفس میکوبن!
نمیدونم گاهی احساس میکنم اونا به همین قفس خو گرفتن و اصلا یجورایی از این مدل زندگی خوششون میاد. شایدم از بیرون میترسن، نمیدونم!
بعد باخودم فکر میکنم خب پس دلیل این بیتابیشون چیه؟ امروز که نگاشون میکردم این به ذهنم رسید: شاید دلیلِ این بالا پایین پریدنها، این سر و صداهاشون، اینه که دارن از اونایی که اون بیرون واسه خودشون آزادانه به هرجا که میخوان میرن و میان، میپرسن: توی آسمون چه خبره؟ پاهاتون از نشستن روی شاخهی درختها چه حسی دارن؟ دونه خوردن، آب خوردن، از هرجایی بغیر از قفس، چه مزهای داره؟
گاهی باخودم میگم شاید اونا خوشحال نیستن از این خوشگلیشون! ترجیح میدادن یه گنجشک باشن یا شایدم یه کلاغ و آزاد باشن، تا تحملِ این وضعیت.. شاید ترسِ از شکار شدن توسط حیوانات وحشی، براشون خواستنیتر باشه، تا مردنِ توی قفسِ اَمن!