سهبرگ دستمال کاغذیِ مچالهشدهای که از رطوبت دستهایم مراقبت میکرد، تا مقصد ( سطل زباله ) در کف دست راستم بازی میکرد. درحال قدم گذاشتن برروی راهپلهی چوبی ( با حفاظِ فلزی رو به دیوار ) ، تصمیمی عادی برای دفع آن داشتم اما به اواسط راه نرسیده، بدم نیامد یک مقدار هیجان چاشنی این روتین کنم: اینکه از همان فاصلهی سه، چهار متری تصمیمم را عملی کنم.
چه اتفاقی میافتاد اگر موفق میشدم؟ هیجان! اگر هم نمیشدم، چیزی را از دست نمیدادم. نشانهگیری، محاسبه و... که ناگهان صدایی گرم، کنار گوشم ( شاید گوشِ آن دنیایم ) گفت چشمانت را ببند. بهم قولِ سهامتیازی نداد؛ ذهن من نیز درگیر چیز دیگری بود. برای همین، دقیقا نمیدانم وقتی داشتم چشمانم را میبستم، درحال اطاعت از دستور او بودم یا... نکتهی مهم، تصویرِ آن لحظهی ذهن من بود که هنوز بر اینکه « مهم نیست چه اتفاقی میافتد » پافشاری میکرد! چشمانم را باز کردم. ظاهراً پرتابِ موفقیتآمیزی بود؛ زباله، در جایی بود که باید میبود.