باز با تنفرِ خاصی، شیشه‌های عینکش را تمیز می‌کرد! همیشه از این موضوع ناراحت بود؛ نوعی گلایه‌ی تمام‌نشدنی، درباره‌ی موضوعی که می‌دانست بهرحال وَبالِ گردنش است و ( تقریبا) به هیچ وجه دست از سر او برنمی‌دارد: چیزی شبیه به خیلی مثال‌های دیگر که عینک، از انواعِ قابل مشاهده‌ی آنهاست!
این‌ها کلافه‌اش کرده بودند. می‌دانست و نمی‌توانست کاری برای بهبودِ شرایطی که دچارش بود انجام دهد. این‌ها بیشتر باعثِ کلافگی‌اش شده بودند!
