_ یه جا نشسته بودم که وسطِ حرفا، یه صدایی که متوجه نشدم مالِ کیه گفت: « کاش گذشتهها تو گذشته میموند... »
_ « میگه هرچه بِگندد نَمکش میزنند... » کرونا رو چطور؟
_ افسردگی یعنی در حضورِ درختها، در پارک، حالت خوب نیست.
افسردگی یعنی آفتابِ بیست و هفتمِ پاییز، درنهایتِ زیبا تابیدن باشد و تو، توانی برای باز کردنِ درهای دلت نداشته نباشی.
افسردگی یعنی دخترکی دو سه ساله، با بهترین ژستِ ممکن، با آن کلاهِ بافتنی و لباس گرمهایش در مقابل نگاهت رژه برود و تو این را نفهمی.
افسردگی که تعریفِ خاصی برای فهمیده شدن ندارد؛ همین که این چهار خطِ بالا را بخوانی و در خود، تغییری نسبت به قبل از آن احساس نکنی یعنی وقت آن رسیده که فکری به حال خودت بکنی!
_ گاهی اوقات باید انگشتت رو از داخل سوراخ بکشی بیرون. گاهی وقتا باید بذاری خرابی پیش بیاد. گاهی وقتا باید درد بکشی. گاهی وقتا باید بکشی کنار تا اتفاقها، همونجوری که از قبل برنامهریزی شده بوده، جاری بشه. حالا این برنامهریزی از کجا و توسطِ چه کسی کنترل میشه، مهم نیست. مهم اینه که تو یه آدمی و وظیفهی تو، چیزِ دیگهای هست!
_ زندگی، نه یه قایقِ که تو بِسازیش
نه یه مسیرِ که برای حرکت کردنِ اون قایق، هموار کنی
و نه حتی آبی که تو اون مسیر جاری کنی
زندگی...
زندگی گاهی یعنی انجام ندادنِ هیچ کاری!
درواقع فقط نگاه کردن و نگاه کردن و...
« این نِدا وقتی بهم رسید که حالم خوب بود؛ یه حالتِ کاملا بیطرف و تسلیم. »
_ من به رسالتم از نوشتن رسیدم. مینویسم تا بتونم حالِ خوبی که یه آدم داره رو با کلمات به تصویر بکشم و برسونم به گوشِ بقیه. باقی افتخارات هم بعد کم کم خودش اتفاق میفته!