
_نه من دیگر آن علی سابقم
_و نه دنیا به احترام "تازه کردنِ نفسم" چند لحظه از حرکت ایستاد
_نه میتوانم و نه قدرت قاب کردن گذشته را دارم.
که روبرویم، در حال تماشا کردنش بنشینم
_و نه به آینده دسترسی دارم
که از خورشید، قول تابیدن در آسمان فردا را بگیرم
☆نه این و نه آن
_نه کارهایی که برایم قابل اجراست
و نه تقاضای ارسال توانایی، برای محالها
☆نه آن و نه این
_که چشمهایم، پلکهایم را تحمل کند
نگاهم، چشمهایم را
و من، نگاهم را
_خستگی ای که خسته نمیشود، از سر زدن به من
و نه رفاه، که مدام درحال دیر کردنست
☆هیچکدام از اینها و آنها
_نه تو، که قرار باشد چوب را از لای چرخِ افکار کلافهاَم بیرون بکشی
و توقعی، که هیچوقت نیست
_از سایه ای، که مدام بدون سوال دنبالم راه میافتد
و اجازه ای که هرگز گرفته نمیشود
☆نه آنها و نه هیچکدام از اینها
_از اتاقی، که دیوارهایش قرار نیست از یکدیگر فاصله بگیرند
از تنهایی ای، که همیشه روی قالیچه پهن است
_آینه ای، که عهد بسته دروغ نگوید
و از گوشهای من، که دنبال حرفهایی نو هستند
_از سکوت، از تمام واژههای تعریف شدهی قابلِ نوشتن
که تمام فضاهای خالیِ شهر را پر کردهاند
تا صدای باران، که نوشتنی نیست
تا صدای مادر در کودکیهایمان، که قابل نوشتن نیست. تنها با اندک سوادمان، آنهم برای سرگرمیست
که یادداشت میکنیم: " ل ا ل ا ی ی "
نه من
و نه کسی از ما
تعبیرِ هیچکدام از خوابهایمان را نمیدانیم
▪راستی الان بیداریم!