گرم است و دلم حسابی هوای باران کرده: صدای رعد و برق، نسیمی که بوی رطوبت میدهد و درنهایت، سَرم را که رو به بالا میچرخانم و آسمان را در جستجوی ابرها، سفر میکنم! جای وَرمِهایی که به کبودی میزند: باردار است آسمان؛ نطفهای از جنس برکت را در خود حمل میکند! این، سور دارد؛ یک سورِ دهانپُرکُن! باید هوای بوی نا گرفتهی درون ریههایم را خالی کنم؛ هرچه سریعتر بهتر: هوم... هاااا... جگرم حال آمد! چه از این بهتر میتواند باشد که کسی از آسمان، حواسش به تو باشد؟ از راه برسد و با نسیمی نمناک، بشوید و ببرد هرچه باید برود را! خوشحال میشوم و چروکِ چهرهام صاف و جایش خوشحالی ریشه میزند! پشتِ گردنم خیس میشود. ابرو بالا میاندازم و از روی کنجکاوی، نگاهی به اطراف میسُرانم که از همان جنس° سرگرمی، گونهام را نشانه میرود و بلافاصله پیشانی را! از روی غریزه، چشم° تنگ میکنم و میخواهم از افکارم کمک بگیرم که در کسری از ثانیه، لباسهایم خیس میشوند! در روحم، آسمان° نشت میکند و من در این شوخیِ زیبا، با باران شریک میشوم و میرقصم و میخندم!