[ وسوسه انگیزتر از جوشکاری هستی... نمیتوانم ازت چشم بردارم حتی نمیتوانم بنویسم. ]
دوبهشک بودم که چشمانم را برقِ جوشکاری، گرفته باشد. نسخه دارند که برای چشمانِ مشکوک به این حالت، زل زدن زیادی به صفحه گوشی، ممنوع. نور کلا ممنوع. باز نگه داشتن چشمها ممنوع. استراحت. با این همه، تنها رعایتی که کردم، در دو نوبت، استفاده از قطرهی چشمیِ تتراکایین بود. خرده شیشههای زیر پلک، که اقلا دوازده ساعت، چشمها را نیش میزنند، موازی با ترس، برایم جذاب بود. یادم میآید امروز حین جوشکاری، تمام این پاراگراف، برروی مردمکِ عسلیِ چشمانم که با نورِ جوش، برق میزد، رژه میرفتند، منتها کو گوشِ شنوا؟
و الان، ساعت از پنجاه و شش دقیقهی بعد از نیمه شب، گذشته و من دارم ته پارک ملت را به شب میدوزم، با فلاسکی که پر از چاییزنجبیل است. منتها تنها با ظرفیتِ دو لیوان.