من امروز روح زندگی را دیدم
بسیار زیبا بود
قد و بالایی رعنا
کاملا خواستنی
گیسوانی طلایی که دست باد را بدجور به هوس انداخته بود
حریری از تارهایی نامرئی که پوستِ همانندِ برگِ گُلش را پوشانده بود
قدم که برمیداشت
انگار که جاذبه را فرموش کرده بود
آسمان را در آغوش کشیده بود
از کنارش که گذشتم
رایحهای شامهام را پر کرد که برای مدتی هوشیاریام را از دست دادم
گمانم الکل قاطی داشت
انرژیای را در آن زمان احساس کردم که عمیقترین رویاهایم هم قدرت به شبیهسازیِ آن را نداشتند
خلاصه که حالی به حالی شدم
قادر به توصیفِ جزئیاتی بیش از این نیستم
همینها هم بیشتر به توهم نزدیکاند تا واقعیت
اصلا الان خوابم یا بیدار
نمیدانم
چشمانم را که باز کردم
مشتی آب که به دست و صورتم زدم
پنجره را باز کردم
خُناکی نسیمِ اسفندماهی که تنم را به مورمور انداخت
ساعت را که از گوشهی سمت راست تلفن همراهم خواندم
احساس سردرد
مرا وادار کرد تا علت این ناهنجاری را جستجو کنم
نتیجه چیزیست که میبینید
در آن لحظه اگر هم گمان کرده بودم که این تجربیات
یک خواب بوده
آن خواب خیلی واقعی بود
در خانه در اتاقم بودم که به خودم آمدم
سراغ آینه را گرفتم
تمامقد در برابرش ایستادم
تهماندهی همان رایحهی گیجکننده که گفتم در شامهام مانده بود
واقعا بیدار بودم
دقیقتر که شدم
یک تار مو روی شانهی سمت چپم جاخوش کرده بود
دو انگشتی بهش نزدیک شدم
واقعی بود
مقابل چشمانم نگهداشتم
چند دقیقه به آن خیره شدم
لرزهای عجیب
از همانهایی که در تعجب سراغت را میگیرد
یک تعجبِ نسبتاً وحشتناک
چون در آن لحظه به سلامت عقلم شک کرده بودم
یک برزخِ دستبرندار
کاش در آن لحظه مخاطبی داشتم که میتوانستم این حالت را بهش توضیح بدهم
کسی که بهم تهمت توهم را نمیزد
کسی که اگر هم در بهترین حالت این تجربهام را خواب برداشت میکرد
با دل و جان به صحبتهایم گوش میسپرد
به خوابم حسودی نمیکرد و دست زیرِ چانه
با بهترین کلماتِ ممکن
بهم تبریک میگفت
اما نبود
حال توقعاتِ من در انتخاب شخصیت آدمها بالاست یا هرچی
نمیدانم
بهرحال من با نوشتن بیشتر جورم تا یک موجود زنده
پس نوشتم