به گل آب دادم. قبلش کولر رو روشن کردم. قبل‌تر از اون، قهوه‌ام رو خوردم. خدارو شکر نیکوتین رو گذاشتم کنار. از خواب که بیدار شدم، دوش گرفتم؛ درواقع قبل از همه‌ی اینها! قبل از اون یه سر به یخچال زدم. کلا یه اخلاق خاصی دارم که تا پام به حریم خونه میرسه، باید یه سر به یخچال بزنم. حالا میخواد خالی باشه، میخواد پر. از اونجایی که خانواده چند روزه که نیستن، طبیعتاً چیزه دندون‌گیری هم توش پیدا نشد. جز یه سیب که ناچارا همون رو برداشتم و با اعصابی داغون، رفتم دوش بگیرم. بعدش موهام رو سشوار زدم و بعد از اون با ته‌مونده‌ی امیدم، توی کابینت‌ها دنبال یه خوراکی گشتم ولی خبری نبود. لابلای مفاتیح و کتابِ داروشناسیِ بابام هم مثه جیبم خالی بود. در نتیجه تنها تصمیمی که می‌تونستم رو گرفتم و زدم بیرون و رفتم که با معده‌ی خالی قهوه‌ام رو بخورم و راهی بشم سمت مغازه.
