_ دیگه بسه...
# خواهش میکنم...
_ من حرفامو زدم...
# بخاطر من...
_ لطفاً...
# این آخرین باره...
_ نه...
# اما...
_ گفتم که...
# دوسداشتم...
_ خندم رو در نیار...
# میخواستم...
_ باشه...
# نه. صبر کن. من میرم...
_ ...
# اما...
_ خواهش میکنم...
# من...
_ ...
# میدونی... من...
_ خدانگهدار...
# ...
« هنوز به انتهای راهرو نرسیده بودم. تنها صدایی که میآمد، صدای آسانسور بود. وزنم برای پاهایم غیرقابل تحمل بود. جاذبه بدجور قوی شده بود. به انتهای یک کِشِ قدرتمند رسیده بودم که من را به آنجا، پیش او وصل کرده بود. هر قدم، برداشتنِ قدمِ بعدی را سختتر میکرد. لحظهای به دیوار تکیه دادم. نفس کشیدن برایم سخت شده بود. ناگهان با صدایی، درجا خشکم زد. کِش پاره شده بود. آسانسور هنوز به طبقهای که من بودم، نرسیده بود. برگشتم و با تمام توان به سمت آپارتمانش دویدم. در را باز کردم. پهلویم کبود شد. به سمت اتاقش دویدم. در باز بود. پنجره باز بود. بادِ شدیدی داخل اتاق در جریان بود. هیچچیز سرجایش نبود. هیچچیز حتی صاحبخانه. »