آهااااای مردم!
من خیلی خوشتیپم! نگام کنید لطفا. یه جرات میتونم بگم از نود درصدِ آدمایی که دوروبرم میبینم سَرترم! آره. چرا که نه؟ چشم رنگی. موها بلند و خوشفرم که اخیراً رنگ هم کردم و میبندمشون. یه سیبیلِ کلفت و تهریشِ مِلو. سفیدپوستم. دماغم مردونه؛ نه بزرگ، نه قلمی؛ مردونه! مردها میفهمن چی میگم! قد یک متر و هشتاد و یک. چهارشونه. نه چاقم و نه لاغر؛ این یکی رو دیگه با افتخار میتونم بگم قلمیام!
یه بُرههای رسمی میپوشیدم اما کوتاهمدت؛ بعد از اون، تا جایی که یادم میاد، تیپَم اسپرت بوده. شاید باورتون نشه، من اون اوایل که هنوز پارچهای تنم میکردم، به شدت از هرچی شلوار جین و کفش کتونی و تیشرته متنفر بودم تا اینکه یه بار، اتفاقی شلوار جین دادشم رو تن زدم و... یک دل نه صد دل عاشقش شدم و از اون به بعد، هرچی شلوار پارچهای کفش رسمی و پیراهن داشتم، داخل کشوی لباسهام شروع به خاک خوردن کردن. اون شلوار، یه جینِ یخی بود که سر زانوهاش زخمی بود. این حرفها مربوط به دوران دانشجوییام بود. تقریبا یازده سال پیش!
با چه ذهنیتی شروع به نوشتن کردم، به کجا رسید! چقدر خاطرهی خاکخورده داشتم که منتظر اشارهی من بودن ها! عجب! یادش بخیر... الان که درحال قدم زدن داخل پارک هستم، یجورایی انگار همون روزها با همون شکل و سر و وضع، جلوی چشمام زنده شدن. شاید باورتون نشه ولی الان که تقریبا بیست و نه سالمه، همون انرژیِ یازده سال قبل توی وجودم، داخل رگهام به جریان افتاده!
حرف از ذهنیت شد، به نظرتون دلیلی که امروز باعث شد دست به قلم بشم چی میتونست باشه؟ به عقیدهی شما، مقصودِ من، واقعا ارضای نیاز به دیده شدن بود؟