گفت: « هیچکی نمیتونه روزیِ کسی دیگه رو بخوره! » من هم در آنی، با تأکید گفتم: « صددرصد معتقدم! »
صحبتش را اینطور تشریح کرد: « اون نوشابه، از سر شب، روی میزِ. ( بُنگاست ) پدرخانومم، عصری، چیزی خورد. بعد بهش تعارف کردم که بفرما نوشابه بخور. نخورد. گفت بدم بقیه بخورن. کلی آدم اونجا نشسته بود، یک نفر نخواست. همه میگفتن، توی این هوا، کی نوشابه میخوره؟ و خلاصه، گذاشتمش داخل یخچال! الآنم که... »
سوزنِ حرفش را من نَخ کردم: « باقالی داغ و بعد یه نوشابهی تگری روش و... ! منم که عاشق نوشابه! » با اینکه میدانستم اینروزها اوضاع معدهام بدجور بهمریخته است و نباید از این ریسکها کنم اما دلم شدید برای هَمپایهی آخر شبِ کسی بودن، تنگ شده بود؛ شریکِ خرابکاریهایش شدن!
ابرویی با خوشحالی بالا انداخت و دندهای به ماشین پادو چهارراه را رد کرد. کمتر از پنجاه متر بعد، پرسید: « منزل دیگه؟! »
گفتم: منزل!