تمرین این هفتهی تُ رَنج: توصیف یک صحنه از فضای روبرو که پارک و ساختمان های اطرافش بودند.
قرعه من، « شیر آب » بود.
شیر آب، شیر آب بود؛ چیزی که قرار بود آب ازش بزند بیرون. حالا چه یک سر شیلنگ بهش وصل باشد تا چمنها آبیاری شوند و یا بچهای نود سانتیمتری که از نوک دماغش کمک بگیرد تا چند قُلپ آب ازش بخورد.
دختربچهای نود سانتیمتری با موهایی بور و فِرفری، توجهم را از سمفونیِ بداههی باد، برید. ساعت، چند دقیقه بعد از شش غروب بود و اشعههای نارنجیِ متمایل به نسکافهایِ خورشید، ناخواسته پسزمینهی نگاهم را پر کرده بودند. سوار به صدای باد، جیغ و دادِ همسنوسالهای آن موجودِ فرفری، برعکس باقی حالتهای مشابه، بیشتر حواسم را جمع کرده بودند.
باد، قطرههای آب را توی هوا اَلَک کرده بود، انگار که آبنما و شک ندارم اگر پای خورشید به آن نقطه رسیده بود، رنگینکمانی به قطرِ دستهای موفرفری ساخته بود. میخندید و با شیر آب، بازی میکرد. ظاهراً آب خوردن بهانه بود. موهای زنی توی هوا بازی میکرد و شالِ گُلبِهیاش، مسیر حرکت به سمت شیر آب را بهم نشان میداد. صفحهی گوشی موبایلش، به سمت شیر آب نشانه رفته بود. میتوانستم صدای ذوقِش را از کشفِ این صحنهی تکرارنشدنی، از لابلای آنهمه هَمهَمه تشخیص بدهم. سرعتِ قدمهایش بیشتر شد و به شیر آب نزدیکتر و تمام توجهش به کادر دوربینش بود.
اشعههای خورشید، نسکافهایتَر شده بود. درست روبروی من، دختری که موهایش را عروسکی بسته بود، با کِشهایی که صورتی میخورد، تاببازی میکرد. صدای دویدن بچهها توی راهروهای شهرِ ( بازی ) پلاستیکی، حواسم را از دخترِ عروسکی هم گرفت و داد دستِ نود سانتیمتریهایی که به دنبال هم، قطار شده بودند تا کدامیک، زودتر به سرسرهی نارنجی، تنها سرسرهی پیچَکیِ پارک، میرسند. احساس کردم تکهای از پازلِ ذهنم گم شده بود: موجودِ موفرفری که دلش نمیآمد شیر آب را رها کند!