هیچکس با تنهایی‌اش تنها نیست. همه این را خوب می‌دانند؛ حتی جُفت‌ها!
تصویرِ آینه‌ایِ من،او را جذب نکرد تا از حد مجازش قدری بیشتر به من نزدیک شود؛ چیز دیگری، باعثِ این حداثه بود!
گاهی به خودم میام و میبینم گیر افتادم بین یه احساسِ خیلی خیلی گنگ؛ یه سرزمین ناشناخته و من نمی‌دونم که باید چیکار کنم. دقیقا همین یکی دو ساعت پیش همچین اتفاقی رو تجربه کردم.
بعضی وقتا واقعا متوجه این موضوع میشن عامل راه رفتن من، پاهام نیست؛ موزیکِ که تو گوشام بوم بوم می‌کنه!
تا می‌خواهم رها شوم...
به خود می‌آیم.
درست یک قدم قبل از پرواز!
+ مگه یه درخت بابتِ اینکه از باغ جداش کردی و تو باغچه‌ی خونه‌ات، تنها کاشتی‌اش، اَزت گلایه می‌کنه و میگه حالا که اینجوریه، من میخوام خشک بشم؟
+ _ ...نه.
+ خب؟!
با تاخیر!
نیتی که میکائیل کرد و جوابی که حافظ داد!
بیت سوم. مصراع اول.
« صحبت حکام ظلمت شب یلداست
نور ز خورشید جوی بو که برآید »
تو ذهنمون که همه نویسنده‌ایم! برید با اونایی که جرأتِ نوشتن رو دارن، از نویسندگی صحبت کنید.
نوشتن، آخرین مرحله از مقاومتِ ذهن در برابر نوشتن هست؛ وسوسه‌ی کلمات، خیلی قبل‌تر اتفاق افتاده..
« تَنَت » بهترین عطری را داشت که می‌شناختم... که دیگر تکرار نشد!
من به این باور، اعتقاد دارم که گاهی باید لب‌ها رو بست و دنبالِ صدات، تو فضای دیگه ای گشت. اتفاقِ امشب، پیشِ امیر، به این باور، مُهرِ تایید زد
