اونها منو با این ظاهرم میشناسن
یه پسر یا بهتره بگم یه جوون بیست و خوردهای ساله
با قد و هیکل متناسبِ یه آقای جوون
نه بلند نه کوتاه
یک متر و هشتاد و یک
به قول دوستم امین 《نیقلیون》
اما این نظر اونه
بقیه که چیزه دیگهای میگن
خیلیم روبراهم
عوه چه دل پری دارم ازین تیکهکلام امین
باید یخورده روی انتقادپذیریم کار کنم
موهایی رنگشدهی بسته
چشم رنگی
یه سیبیل مشکیِ کلفت و ریشِ تُنُک
که روی صورتِ استخونی و مردونم جاخوش کردن
راستی سفیدپوستم
جینپوشم
تیره پسندم
مشکی بیشتر
الان یه کتونیِ اِسکیچرزِ فِیکِ مشکی پامه
همراه با شلوار مشکیِ پارسالم که رنگ و رو بهش نمونده اما هنوزم خوشگله
هنوزم وقتی میپوشمش همون حس و حاله روزهای اولش بهم دست میده
یه پیراهن مشکی با چهارخونهی توسی
البته شایدم توسی با چهارخونههای مشکی
تابحال بهش دقت نکرده بودم
یه سوییشرت سبزِ تیره که داخلش با یه خَزِ مشکی پوشونده شده
الان هندزفری داخل گوشم سورنا پخش میکنه آلبوم گوزن رو که تازه دانلودش کردم
الان تِرک《شهرِ یخ》داره پخش میشه
جالب میخونه (تبلیغ نشه)
اکثراً هندزفری همراهمه
مخصوصا اگه تنها بزنم بیرون
که تقریبا هم همیشه تنهام
زیاد با آدما خو نمیگیرم
گفته بودم قبلا
تو این مورد یخورده سختگیرم
اینم گفته بودم قبلا
همیشه سربهزیرم
با سنگفرشها و آسفالتِ شهرم بیشتر از مردمش آشنام
الان داخل پارکم
پارک ملت
همون الهامبخشِ قدرتمندِ اغلبِ نوشتههام
و البته رفیق فابریکم به نوعی
خب من اینم
بقیه منو این شکلی میشناسن
وقتی میبیننم برام سر تکون میدن
اگه درصدِ صمیمیتشون بیشتر باشه
جلو میان و منم مجبور میشم دکمهی اِسُتپ هندزفری رو بزنم
و برم جلوتر و یه چاق سلامتیِ سَرسری کنیم باهم
هویت من اینه
اگه احیاناً بخوان جایی اَزم صحبت کنن
اونها سید علی نَصرآبادی رو این شکلی به خاطر میارن
گزافهگویی نکنم
من تو چشم خودم چه شکلیم
خودم خودمو چطور میشناسم
اگه بخوام هویت خودمو تو چهارخط تعریف کنم
چی میگم
من کیم
اگه مثلا یه جوونِ خوشتیپم
یه مغرور
یه نفر که با ظاهری که داره در نگاه اولِ یه رهگذر
تنهاست و به هیچکس محل نمیذاره
درواقع هرچی که بقیه میگن
شاید کاملا برعکسِ همهی اینهایی که گفتم
یعنی میام و از تعاریفِ بقیه استفاده میکنم
یعنی من در نظرِ خودم
همونیام که دیگران میبینن
خودم خودمو چجوری میبینم
علی کیه
داستان چه پیچیده شد یهو
الان اینجای حرفام واقعا نمیدونم چی بنویسم
نمیدونم تابحال کسی بینِ این هشت، نه میلیارد آدم این سوالو از خودش پرسیده
قطعا سوال آسونی نبوده و نخواهد بود
بنظرم باید داخل سیستم آموزشی
از همون کلاس اول ابتدایی
تا هرجایی که جاشه
یه مبحث مجزا اختصاص بدن
با عنوانِ《من کیم》یا حالا هرچی شبیه به این
که اگه کسی یه جایی احیانا خواسته یا ناخولسته
تو حالخوبی یا ناخوشی
با همچین سوالی برخورد کرد
گیج نزنه
هزارتا کلمه رو پشت سر هم ردیف نکنه و تَهش هم مطمئن نباشه که تونسته منظور اصلی رو برسونه یا نه
نمیدونم
شاید تو سیستم آموزشیِ ما به این موضوع مهم اهمیت خاصی داده نشده
انقدری که رو پول درآوردن و زنده موندن زوم کردن
درحالی که ما هنوز خودمون رو نمیشناسیم
شاید جایی تو یه سرزمینِ غریبه به صورت واضح و کاملا قانعکننده اَزش صحبت شده
بنظرم اینجوری خنده واقعیتره
مگه زندگی چیزی جز خندیدن و یاد دادنش به بقیهاس
همون داستانِ آموزشِ ماهیگیری به یه آدمِ گرسنه