
"?"?"?
صدای خندههات توی گوشم، بهم یادآوری میکنه، که یه احساس چقد میتونه واقعی باشه، اونجایی که واقعیت کلّی ازت دوره! احساسِ شنیدن صدات کنار گوشم که گفتی:
"با اجازه ی بزرگترا بله"
وقتی که من با همهی وجودم مثل پرندهها بال درآوردم و توی آسمون خیال پرواز میکردم! و با هر ثانیهی بعد ازون، اوج می گرفتم.
"عروس خانم! برای بار سوّم می پرسم. آیا وکیلم که با مهریه و صداق معلوم، شما رو به عقد دائم آقای .... درآورم؟ به من این اجازه رو میدید؟"
یه اتاق سه درچهار و حجم نگاههایی که به صورت تو بود. تو که نه، بهتره بگم به من! منی که رنگ و روم پریده بود و پیشونیم خیس عرق شده بود. افکارم، که چه سبک شده بود و چه آزادانه تو آسمونِ اون دورو بر پر میکشید! اصلا یه حالی، که هیچجوره نمیتونم به زبون بیارمش!
"چه حال عجیبی بود اون حال! "
یادم نمیاد که هیچجایی توی زندگیم انقدر بهم هیجان وارد شده باشه. طوری که نزدیک بود قلبم وایسته! اون زمانی که فاصلهی بین مال من بودن و نبودنت فقط چند تاجمله بود! اونجا که مثل دوتا عاشق _آره واقعا عاشق! به همین سادگی و ظرافت_ کنار هم نشسته بودیم.
لحظه ای که هیچکس اندازه ی من به خدا ایمان پیدا نکرده بود! که مدام توی دلش با عجله حمد و ثنای اون رو به جا میاورد.
"اونجا چه عهدهایی که باهش نبستم عشقم!"
اون زمانی که هر موزیک شادی واسم رقص آور بود! وااای وای وای گفتم رقص
" اولین رقصی که باهم داشتیم رو یادت میاد؟ "
هه هه هه اصلا فراموش نمیکنم. تو با یه بولیز و دامن سفید و موهای خرماییت، و نگاههای ریز و تیز بینانهی من، که تو رو بیقرار دنبال می کرد و تو رویا باهاش می رقصید.
که واقعا هم عجب رقصی داشتم! هروقت بهش فکر میکنم، میزنم زیر خنده! چقدر هیز و خنده دار میرقصیدم.
"این یه رازه ها، به کسی نگی! راستش من تابحال قبل اون نرقصیده بودم." چیه! تو هم باورت نمیشه نه! فکر میکنی دروغ میگم؟
با یادآوریِ صدای خندت، دلم پَر میزنه به اوّلین قدم زدن های دونفرهمون! اونجا که بعد بیرون اومدن ما از محضر، همه پشت سرمون دست میزدن. هلهله میکشیدن و اِسپند دود میکردند!
یادمه یه پیرمردی هم اونجا بود که کمونچه میزد. آهنگش چقدر هم با مناسبتِ ما هماهنگ بود:
" بادا بادا مبارک بادا ..."
ماهم با یه لبخند پر از عشق، نزدیکش شدیم و با یه دوهزار تومنیِ نو، اون رو هم توی شادیمون شریک کردیم، و بعد قدم زنان از کنارش رد شدیم!
می بینی؟
اگه بخوام از خاطرههای شیرینی، که فقط باعشقِ من و تو پر شده بود _شبیه به یه نوار کاست ترانه های عاشقانه_ حرف بزنم، اندازهی این سه سال دوریمون، حرف واسه گفتن دارم!
سه سالی که هروزش رو با یاد تو گذروندم! کجایی تا بهم یاد بدی، که چطوری مثل خودت سنگدل باشم و دَم نزنم از روزهایی رو که باهم داشتیم! روز هایی، که واقعی بودن و تو با نبودنت، انقدر انکارشون میکنی.
گاهی شک دارم به اینکه: " ما اصلا باهم زندگی کردیم؟ "
که آیا من زنی به اسم... داشتم؟
این جور وقتها، میرم و سریع دنبال شناسنامهی کهنه و داغونم میگردم _که بعد تو هیچ به کارم نیومد_ و اونجاست که مطمعن میشم. مطمعن تر به اینکه، تو چقدر خوب بلدی همه چیز رو انکار کنی!
میبینی که چقدر ازین شاخه به اون شاخه پریدن رو خوب بلدم؟ شاید واسه اینکه میخام، با یادآوری هر تیکه ای از حال و روزِ الانم، یادت بیارم، که این روز ها چی بهم میگذره!
برات تعریف کنم، تا یادت بمونه قیافهی اون آدمی رو که هنوز به عشقت وفادار مونده!
حواست هست!
پس زمینه زندگی من رو میبینی؟زمزمههای نبودت رو، همون یادآوریهای هروزه، که با گرم کردن چشمام بهم گوشزد میکنه:
"قرار نیست برگشتنت اتفاق بیفته! "
شاید یچیزی شبیه به جملهی بی ربطی که الان میخوام بنویسمش:
" گوش دادن یه موسیقی بی کلام، توی هوای سوزدارِ مهرماهی، و انتظار برای افتادن برگ درختها
وقتی که داری سنگ فرشهای پارک رو میشمری !"